hunted.pl

Kiedy się ocknąłem, do moich uszu dochodził gdzieś z góry ledwie słyszalny, cichy szmer. Przez szczeliny w stropie delikatnie sączyło się światło. Wstając zauważyłem, że znajduję się w jakiejś komnacie, która przypominała znany mi z opowieści pokój pod piaskami pustyni Jakundaff. W pewnej chwili, w oddali, dostrzegłem małą biblioteczkę - była bardzo stara, jej spróchniałe półki rozpadały się nawet po najlżejszym dotknięciu. Na szczęście książki były w lepszym stanie. Pośród nich znalazłem interesujące opowieści na temat niebezpieczeństw podróży, a w innej przeczytałem porady dotyczące sporządzenia ,,Mikstury odzyskania wzroku", wszystkie one były dość duże. Jednak książka, która mnie zaintrygowała była mała, niepozorna, brązowa o pozłacanych brzegach. Jej tytuł (,,Spostrzeżenia o jeziorze Amros") od razu mnie zainteresował. Ku mojemu zdumieniu jej strony były białe, a czcionka gruba i wyrazista. Treść książki mówiła o tajemniczej wysepce położonej na wodach wspomnianego wyżej jeziora Amros, jednak moją uwagę przykuł tekst: ,,Mówią, że na tej wysepce jest coś cennego". Postanowiłem natychmiast odnaleźć owe jeziorko, jednak przypomniałem sobie, że jestem pod ziemią i nie znam drogi do wyjścia. Zdałem się na własną intuicję i ruszyłem...


Nie minęło nawet kilka chwil, kiedy w oddali zobaczyłem dziurę. Ponieważ nie widziałem innej drogi zacząłem zbliżać się do dziury w celu spuszczenia się na linie. I nagle z dołu dobiegł do mnie przeraźliwy chrobot, spojrzałem w dół - to był olbrzymi skorpion! Jego kolec jadowy wyglądał tak, jakby tylko czekał na łatwowierną ofiarę. Śmierć minęła mnie zaledwie o metr, nadal przestraszony odwróciłem się i poszedłem w innym kierunku. Po kilku minutach marszu, za zakrętem wpadłem na dużą przestrzeń, w której rogach znajdowały się 4 dębowe drzwi. Nieopodal na ziemi leżały trzy szkatuły: złota, srebrna i brązowa, na ich wiekach znajdowała się inskrypcja, która była niemożliwa do rozczytania. Drzwi również mnie zaintrygowały obok każdych widniała tabliczka mówiąca odpowiednio dla drzwi pierwszych: "Skarb jest za drzwiami 2 lub 3"; dla drzwi drugich: "Skarb jest za drzwiami 1 lub 4"; dla trzecich: "Za tymi drzwiami jest skarb"; dla czwartych: "Za tymi drzwiami nie ma skarbu".


Wiadomości był sprzeczne więc uznałem, że któreś z drzwi kłamią. Jednak zaciekawiony spróbowałem otworzyć, któreś ze drzwi (zapominając o wzmiance, o potworach!) - drzwi numer 4 otwarły się szeroko - za nimi stała drabina prowadząca w gorę, począłem otwierać resztę drzwi - za każdymi z nich znajdowała się drabina, jednak uznałem, że nie jestem gotowy, aby zobaczyć to co się tam znajduje toteż zawróciłem. Co do szkatuł - wszystkie trzy były zamknięte. Postanowiłem jednak zapisywać drogę w moim notesiku, w nadziei, że w przyszłości wrócę tu, aby ostatecznie rozwikłać tę tajemnicę. Po znalezieniu tych wszystkich sekretów byłem bardzo podekscytowany - za wszelką cenę chciałem wydostać się stąd, aby zdobyć więcej informacji. Jednak nie było mi jeszcze dane ujrzeć wyjścia - przede mną wyrosły olbrzymie drzwi, które mimo swojego starego wyglądu nie ulegały moim uderzeniom. I wtedy usłyszałem ten dźwięk, który swym mroźnym brzmieniem przeszył mnie na wskroś. Spojrzałem przez dziurkę od klucza - to był Krzykacz, czyli potworna dusza kobiety skazana na wieczną tułaczkę po naszym świecie. Wytężyłem swój wzrok, aby dostrzec więcej szczegółów - po pokoju walały się setki zapisanych nutami kartek, było tam widać również różne instrumenty. Jednak to co zobaczyłem potem było okropne - na krańcu pokoju, przy biurku leżał martwy muzyk! Jego ciało było w dość dobrym stanie, toteż wydedukowałem, że mógł umrzeć jakieś kilka dni temu. Oburzony lub innymi słowy mówiąc "obrzydzony" tym odkryciem zawróciłem ze strachem, gdyż wiedziałem, że Krzykacz jest nadal groźny! Wciąż nie mogłem uwierzyć w mnogość tajemnic, które z niewiadomych przyczyn mam "przyjemność" widzieć. Nagle do mojej głowy zaczęły napływać wspomnienia, zemdlałem...


Obudziłem się pełen nadziei, które rodziły się w mojej głowie jednak ta sama przerażająca wizja przesłaniała me wszystkie inne myśli, które były niczym nowicjusz bezskutecznie uganiający się za szczurem. Zrozumiałem, że wszystko czego doświadczyłem ma gdzieś swój chory porządek jednak aby go odnaleźć muszę cofnąć się do czasów, kiedy demony panoszyły się na kontynencie, a Bezlitosna Siódemka torowała sobie drogę do władzy absolutnej. Wtem otoczyły mnie płomienie, których szkarłatno - żółte jęzory lizały przed chwilą zimną ziemię. Moje najgorsze obawy okazały się być przerażająco prawdziwe - przede mną w całej okazałości pojawił się Apocalypse. Nie zdążyłem nawet wstać, gdy jednym machnięciem swojej potężnej łapy zgasił moją małą pochodnie. Wiedziałem, że muszę uciekać jednak nie za bardzo wiedziałem jak. Zebrałem się w sobie i policzyłem w myślach do trzech i rzuciłem się w szaleńczy bieg. Apocalypse ścigał mnie jednak po jakimś czasie odgłos jego ciężkich kroków ucichł, a ja przystanąłem na chwilę aby odsapnąć. Nagle jakby znikąd otrzymałem potężny cios w głowę. Zemdlałem - czy to już nie robi się nudne?!


Wrócić czy zostać - zadawałem sobie to pytanie, które nie dawało mi spokoju. Postanowiłem wrócić... Obudziłem się na zimnej, brukowanej dużymi kamieniami posadzce, gdzieś w głębi ziemi - tak przynajmniej mi się wydawało, gdyż było strasznie gorąco. Spróbowałem wstać jednak nie mogłem się ruszyć - miałem związane kończyny. Wtem do pomieszczenia, ze zgrzytem drzwi wparował łysawy człowiek o nikłej posturze z licznymi zmarszczkami na twarzy, ubrany był w szatę nekromanty.
*W tym miejscu wyraźnie widać ślady wyrwanych kartek* Ponownie znalazłem się w podziemiach pustyni, jednakże tym razem w oddali widziałem światełko. Skierowałem swoje kroki w tamtą stronę, wciąż jednak zastanawiałem się nad tym co powiedział mi *słowa są zamazane*. kiedy wyszedłem na zewnątrz od razu uderzył mnie ogrom słońca, którego blask bezlitośnie oślepiał moje oczy. Gdy moje oczy przywykły do tej zmiany zauważyłem, iż stoję pośrodku ruin, a zewsząd otaczają mnie ogniste i energetyczne pola. Zwróciłem się w kierunku, z którego wydawało mi się, że na końcu mojego pola widzenia dostrzegam małe jeziorko.


Na początku pomyślałem, że jest to fatamorgana jednak im byłem bliżej tym bardziej sądziłem, że się pomyliłem. Do moich uszu docierał plusk wody - Tak, nareszcie znalazłem wodę! Zacząłem łapczywie pić wodę z jeziorka jednak mój wzrok skierował się na małą wysepkę na jego środku. Dostrzegłem na niej ciało!


Było ono w znacznej fazie rozkładu, spojrzałem na taflę jeziora była ona nieskazitelnie czysta. Nie mogłem zrozumieć dlaczego nie widać w nim śladów po tychże zwłokach. Spróbowałem przekroczyć "barierę" wodną jednak z jakiegoś dziwnego powodu nie mogłem tego zrobić - moje ruchy były neutralizowane. "Kolejna nie rozwiązana tajemnica" - pomyślałem, i z ciężkim sercem zacząłem szukać wyjścia z pustyni. Kiedy wreszcie po kilku dniach udało mi się z niej wydostać na samym dole plecaka dostrzegłem świstek papieru z mapą całej pustyni...


Od czasu wizyty na wyspie nowych wciąż nie mogę pojąć wielu spraw, a tutaj do mojego zbioru mogę dorzucić kolejnych 5 tajemnic pustyni Jakundaff. Jaki sens mają słowa Lugriego i co chciał mi przekazać Bazir - czy kiedykolwiek się tego dowiem? Dzisiaj zmierzam w nowym kierunku, w kierunku Yalahar, czy moja podróż znów zostanie przerwana? Myślę, że to nie jest koniec moich podróży i dalej będę odkrywał sekrety miejsc znanych i nieznanych. Być może kiedyś napiszą o tym książkę...