hunted.pl

Pierwsze kroki w biurze Inkwizycji
Swoją przygodę rozpoczęłam odwiedzając wschodnią część miasta Thais, gdzie znajdowała się główna miejscówka Inkwizycji. Z pewnych źródeł wiedziałam, że kieruje nią mężczyzna o imieniu Henricus. Losy Inkwizycji sięgają głęboko korzeni historii miasta, została powołana przez władcę Thais, by oczyścić ziemię rozległego królestwa z wszelkiego zła i herezji. Inkwizycja to organizacja pełna tajnych spisków, która ma swoje czarne sekrety. Czym jednak pierwotnie mieli zajmować się jej członkowie? Świat miał być ‘wyczyszczony’ z wszelkiego zła. Czy jednak tak to wszystko wygląda? Czy idea organizacji nie zmieniła się pod wpływem chętnych mordu członków?

Chciałam spotkać się najpierw z Henricusem, który jest odpowiedzialny za rekrutacje i szkolenie nowych członków. Nie każdy może zostać pełnym inkwizytorem, bowiem każdego chętnego śmiałka czekają niezwykle długie i śmiertelnie niebezpieczne wyprawy. Czy warto poświęcać własne życie, by zostać łowcą czarownic? Tych, którzy przejdą trening jako żywi, czeka miejsce w kręgu inkwizytorów, oraz specjalny strój, dzięki któremu zostaje się rozpoznawalnym wśród innych jako pogromca herezji!

Tajemna biblioteka
Wracając jednak do rekrutacji, każdy nowy członek zostaje wprowadzony w tajniki działania organizacji. Udało mi się zyskać dostęp do archiwa w ich tajnej bibliotece, które przybliżyło mi nieco ich pracę. Każdy ‘świeżak’ dostaje swój własny Podręcznik Inkwizytora, który tłumaczy jak… przesłuchiwać, oraz jak sądzić podejrzanych o herezję. Sam podręcznik dyskretnie informuje, by obserwować KAŻDEGO, kto wykazuje jakiekolwiek inne zachowania.

Podręcznik Inkwizytora:


Jak wyglądają same przesłuchania? Henricus uparcie twierdził, że wszystkie obserwacje są przeprowadzane na cywilizowanym poziomie i nikomu nie dzieje się żadna krzywda, dopóki wina nie zostanie udowodniona. Jak naprawdę jest? O moich wspomnieniach z sali przesłuchań możecie przeczytać nieco później!

Wśród zapisków znalazłam także inne ciekawe, trudno dostępne zwoje pergaminów, które zainteresowałyby niejednego poszukiwacza wrażeń. Odnalazłam stary raport inkwizytorów dotyczący portalu do świata demonów! Mówi on o erupcjach wulkanów, które właściwie otwierają bramy piekielne dla demonów na nasz świat. Inkwizytorzy przewidują również, że nigdy nie będzie masowego ataku, więc nie musimy obawiać się najgorszego. Znalazłam tam tez krótką historię małych ataków demonicznych armii, które prawdopodobnie pojawiły się jedynie podczas procesu tworzenia. Niedługo potem portale zostały zablokowane.

Raport:


Nie dano mi zbyt wiele czasu, by zagłębić się w resztę ksiąg, ale zapamiętałam takie tytuły jak „Wrogowie prawdziwej wiary”, „Plany Siódemki odnośnie Edron”, oraz całą serię o zagrożeniu ze strony Kościanych Władców.

Rekrutacja
Henricus, który jak sam twierdzi został powołany na to stanowisko przez kościół bóstw, zarządza przyjmowaniem nowych członków. Żeby zostać inkwizytorem musisz oczywiście potwierdzić, że jesteś wierzącym, wtedy bez problemu możesz zacząć swój trening. Trudno zaimponować Henricusowi, dlatego musimy poświęcić wiele czasu i krwi, by pozwolił nam dołączyć do organizacji. Już na samym początku musimy wykazać się i przesłuchać strażników Thais. Widocznie zarządcy Inkwizycji trudno zaufać nawet strażnikom Króla! Na każdym kroku towarzyszyć nam będzie woda święcona, którą nam podaruje, by pomogła nam w treningu. Dopiero po zakończeniu wszystkich misji, które nam zleci, będziemy mogli stać się pełnymi inkwizytorami. Zadania na początku wydają się proste, jednak z każdą kolejną misją od Henricusa, nasze bezpieczeństwo jest coraz bardziej zagrożone. Chętnym przyjdzie zmierzyć się z wampirami, czarownicami, duchami zmarłych, a potem… demonami! Tylko najdzielniejsi są w stanie ukończyć cały trening i zasilić grupę pogromców zła.

Carlin miastem herezji!
Doskonale znamy podejście samego Tibianusa do miasta kobiet, jakim jest Carlin. Władca wierzy, że jednego dnia strąci Królową Eloise z tronu i odzyska utraconą kolonię. Stosunek Inkwizycji do Carlin również nie jest pozytywny. Henricus wierzy, że Carlin i Thais wkrótce zawrą pakt pokoju i wtedy jego organizacja wkroczy do miasta. Twierdzi, że jest to miejsce grzechu, dlatego też planuje ogólną „czystkę” Carlin z wszelkiej herezji i zła. Mówi również, że w tym wypadku inkwizycja będzie miała sporo pracy przy tym.

Przesłuchania
Ukradkiem udało mi się dostać na dolne piętro, gdzie miała znajdować się sala przesłuchań. Zamiast tego, zastałam zimne, wilgotne lochy i przyrządy tortur. A więc tak ma wyglądać „cywilizowane przesłuchanie”? Z lochów dobiegają krzyki takie jak „Przyznaję się!”, „Zabierz to ode mnie!”, które świadczą, że wszystkie „Podmioty obserwacji”, o których mówi podręcznik inkwizytora, są poddawane męczarniom, by wydobyć z nich informacje. Idea przesłuchań z podręczników została naruszona - zamiast cywilizowanych obserwacji, rozpętała się rzeź pośród mieszkańców Królestwa. Czy tak miało to wszystko wyglądać, kiedy organizacje powołał Tibianus? Czy jego poddani mieli być torturowani? Jeśli Król miał inne pomysły na działanie inkwizycji, to Henricus nieźle namieszał.

Polowanie na czarownice i wampiry!
Zabrałam się z grupą młodych wojowników, których czekał trening. Czekały ich dwie misje, w których celem były czarownice, oraz nieśmiertelni. Z Femor Hills polecieliśmy dywanem, by dotrzeć na miejsce sabatu czarownic. Zadaniem nowych miało być rozgromienie ugrupowania i zdobycie pewnej księgi. Podczas mordowania nieświadomych ataku kobiet, wykrzykiwali imiona bóstw Tibijskich. Czy faktycznie Ci, którzy spoglądali na nas z góry chcieli krwi na rękach ludzi? Czarownice są głównym celem inkwizytorów. Wierzą, że kobiety, które zajmują się magią sprzeciwiają się Tibianusowi i są zagrożeniem dla Królestwa. Osądzają je również o herezje i sprowadzanie zła na ziemie Tibijskie. Czy jest to prawdą? Czy ukryte głęboko w jaskiniach czarownice ważące swoje eliksiry spiskują przeciwko Królowi? Historia nie wspomina ataków z ich strony na Królestwo, więc czego Tibianus się obawia? A może jest to przykrywka i tak naprawdę boi się, że znów dojdzie do buntu kobiet na jego ziemiach (Jak w przypadku Carlin) i stara się wymordować podejrzane istoty płci żeńskiej? Pozostaje nam tylko zastanawiać się nad celem morderstw na czarownicach.

Dowodem na zagładę wampirów przez Inkwizycję jest jedna ze zleconych misji podczas treningu. Przyzwyczaja ona chętnego do częstych polowań na nieśmiertelnych. Znajdując księgę dotyczącą badań nad wampirami, odkryłam, że nie wszystkie istoty nocy są od razu zabijane. Czasem zostają pojmane i zniewolone w lochach biura inkwizycji, potem torturowane. Jak sami autorzy twierdzą, mało informacji da się z nich wyciągnąć, dlatego podczas zamęczania obserwowana jest wampirza regeneracja ciała. Inkwizytorzy testują nowe metody zadawania bólu nieśmiertelnym. Opisują również działanie słońca na skórze wampirów. Istoty te obracały się w popiół po kilku minutach; niektórych „ocalili” przed śmiercią jeszcze zanim doszło do kompletnego spalenia, by kontynuować te okropne eksperymenty. Możemy zauważyć informacje o stosowaniu ognia, kwasu, magicznych broni, trucizny oraz święconych kołków.

Pycha inkwizytorów
Mordują i torturują, mówiąc, że robią to w imię dobra Królestwa. Ścigają czasem nawet niewinnych, by sprowadzić ich do ciemnych lochów i sprawiać ból, aby Ci w desperacji przyznali się, tylko po to, by potem zostać zabitym. Jednak nie tylko chcą krwi na rękach, ale także sławy. Pragną władzy i bycia potężnym. Dowodem na to są zapiski z dziennika jednego z inkwizytorów. Pokazują one, jak bardzo kieruje nimi pycha.
Dziennik Inkwizytora, Cz. I


Dziennik Inkwizytora, Cz. II




Idea postępowania Inkwizycji zmieniła się, odkąd organizacja została założona. Miała to być grupa odważnych wojowników stawiających czoła niebezpiecznym demonom, które najeżdżają nasze ziemie i broniąca naszego życia przed złymi mocami. Teraz jest pełna rządnych władzy chciwców, którzy pragną śmierci i krwi. Jak mamy żyć w bezpieczeństwie, skoro groźni są nawet nasi obrońcy?