Hunted.pl

Jesteś tutaj: hunted.pl » artykuły » Codzienna rutyna - czyli dzień z życia NPC

Kolejny już dzień wstałem spóźniony. Ziewnąłem leniwie, ale chwilę potem zdałem sobie sprawę z tego, która już jest godzina. Nie miałem nawet chwili, żeby ułożyć sobie włosy i rozczesać brodę, jednak udało mi się umyć w mniejszym lub większym stopniu.

Chciałbym tu szczerze podziękować mojemu mentorowi, który uczył mnie czarów, a którego imienia nie będę wymieniał. Dzięki niemu pomyślnie udało mi się rzucić zaklęcie „Ultimate Haste”, czar bardzo wysokiej trudności, nie zbadany jeszcze przez użytkowników podstawowych zaklęć. Miałem nadzieję, że przy pomocy magii uda mi się dostać do Rain Castle, domu naszego władcy i mojego pracodawcy – króla.

Przebiegłem przez tłumy w mieście tak szybko, że większość ludzi prawdopodobnie nawet mnie nie zauważyła, myśląc, że jestem tylko podmuchem wiatru. Po drodze zauważyłem parę, która brała ślub, Lyndę składającą ręce i modlącą się, aby ich życie małżeńskie było pozbawione smutku. Słyszałem krzyki generała Harkatha z poleceniami dla jego podwładnych. Zmęczony, ale wreszcie dotarłem na miejsce. Jednak gdy przechodziłem przez most, poczułem coś na ramieniu. Myślałem, że to deszcz zaczął padać, lecz po chwili zauważyłem, że niebo jest jasne i nie ma na nim żadnej chmury.

Chwilę potem usłyszałem krzyk mew i byłem już pewny co się stało. „Oczywiście musiało się to zdarzyć mnie” - pomyślałem. Niestety, był to dopiero początek. Gdy już zrzuciłem ptasie odchody z ramienia, zdałem sobie sprawę, że zapomniałem o jednej rzeczy. A dokładniej osobie, chociaż w przypadku Bozo – nic nigdy nie jest pewne. Dosłownie milisekundę później, poczułem efekt zapominania o błaznach…

Szczerze mówiąc, te kremowe ciasto było całkiem smaczne, ale wolałbym go skosztować w tradycyjny sposób. Na szczęście „Ultimate Haste” pozwoliło mi chociaż trochę wyczyścić me szaty podczas wbiegania po schodach do sali tronowej. Świadomość tego, że oddalałem się od Bozo wlała w moje serce promyk nadziei, więc wspinałem się po schodach tak szybko, jak tylko mogłem, mimo że efekt zaklęcia skończył się w połowie drogi. Jak się potem okazało, nie był to dobry pomysł.

Nagle poślizgnąłem się na skórce od banana i spadłem ze schodów prosto na posadzkę. Z bolącymi plecami, kilkoma siniakami i zadrapaniami na twarzy, powoli wstałem i wszedłem po schodach, tym razem już ostrożniej. Gdy dotarłem do sali tronowej napotkałem kolejny problem – turystów.

Król powitał mnie krzycząc z daleka i zaczął się do mnie przebijać, potrzebował w końcu mojej rady. Przeczekaliśmy cierpliwie, aż wszyscy opuszczą salę, a gdy już to zrobili, król przedstawił problem. Tkaniny. Chodziło o jakieś durne tkaniny! Chciał, żebym mu doradził w wyborze tkaniny do gobelinów. Wyobraźcie to sobie. Myślałem, że posiadanie brody jest wystarczającym dowodem na to, że nie jestem ani królową, ani księżniczką i że to nie ja powinienem mu doradzać w takich sprawach. Wydaje się, że nasz władca potrzebuje pary dobrych okularów. W każdym razie, chwilę po tym, jak wcisnąłem królowi parę słów, tak, żeby myślał, że już mu doradziłem, otrzymałem wiadomość, że Chester Kahs chce mnie widzieć. Od zawsze misje dla TBI są bardziej ekscytujące niż pomoc królowi w wyborze tkaniny. Używając lewitacji, wyleciałem przez okno, omijając Bozo, i udałem się w kierunku naszej tajnej organizacji. Kiedy tam dotarłem, Chester Kahs powiedział mi, że chodzi o bunt. Jeden z jego informatorów doniósł mu, iż Gamel próbował przekazać life crystal Lugriemu. Lugri natomiast chciał rzucić klątwę śmierci, używając tego magicznego artefaktu. Śmiałem się przez całą rozmowę, gdyż nie wierzyłem, że life crystal może być użyty do takich celów. Nasza rozmowa była jednak zbyt głośna i dotarła w niepowołane uszy…

Przypomniałem sobie ulubione powiedzenie Bozo – „Żart każdego dnia, trzyma ghoule z daleka”. Może i prawda. Jednak ja miałem tylko dwa dobre żarty Bozo, a to nie był zwykły, słaby ghoul, lecz kapłan Zathrotha i nekromanta, jeden z najpotężniejszych żyjących w Tibii. Chociaż Lugri wraz z mocami Zathrotha – nie jego własnymi – nie był zbyt trudnym przeciwnikiem. Nie wypowiedział nawet zaklęcia magicznej tarczy, tylko rzucił w moim kierunku śmiercionośny czar, a potem tylko stał i obserwował, jak zablokowałem jego zaklęcie i wytworzyłem ogromny piorun. Trafiłem go w czaszkę. Znaczy tą, którą nosił na głowie. Natychmiast pokruszyła się na kawałki. Zauważyłem wtedy, że udało mi się trochę oparzyć twarz Lugriego. Uszedł z życiem, ale upuścił cenną ikonę, którą postanowiłem zachować na pamiątkę tego niecodziennego spotkania. Chester Kahs powiedział mi, że Lugri nie będzie w najbliższym czasie problemem, gdyż ma poparzone pół twarzy i stracił swoje nakrycie głowy. Udałem się więc do mojego pokoju na zamku, aby odpocząć. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że mi się to nie uda…

Najpierw usłyszałem odgłos kroków w ciężkich, stalowych butach, następnie pukanie do drzwi, a potem ostry, ochrypły głos Herkatha. Powiedział, że król wzywa wszystkich doradców – w tym mnie – na spotkanie rady. Rozmawialiśmy o wojnie z orkami, jak zawsze...

Każdy chciał, abyśmy skupili się na rzeczach dla nas najważniejszych, tworząc tą koszmarną dyplomację. Król jednak cały czas ciągnął swój temat ,do czasu, gdy pewien podróżnik wszedł do sali i oznajmił, że Ferumbras powrócił. Zapanowała głucha cisza. Rada uzgodniła, że nikt nie może stawić czoła temu problemowi… z wyjątkiem mnie. Poszedłem więc do kapitana Bluebear i popłynąłem z nim przez niekończące się oceany aż do Edron. Oczywiście, jak to zawsze bywa, podczas naszej podróży szalał sztorm, jednak udało mi się utrzymać statek w jednym kawałku, lecz muszę przyznać, że mocno się przy tym zmęczyłem. W końcu dotarliśmy na wyspę, a ja od razu ruszyłem do Ivory Tower, spodziewając się tam ogromnego zagrożenia. Do czasu, myślałem że będzie tam tylko jedno, a mianowicie Ferumbras. Okazało się jednak inaczej.

Okazało się, że nie było żadnego ataku, tylko Zoltan posłużył się podróżnikiem, aby mnie do siebie ściągnąć. Zaproponował mi udzielenie wykładu studentom akademii. Byłem rozczarowany, gdyż spodziewałem się tu czegoś innego. Tak rozczarowany, że aż przyjąłem błagania Zoltana. Uczniowie zebrali się więc w auli, aby posłuchać mojego wykładu o zastosowaniu magii w walce. Było mi bardzo miło, gdyż na sali zauważyłem wszystkie miejsca siedzące zajęte, ponadto, wiele osób jeszcze stało. Rozpocząłem więc swój wykład, lecz jak zwykle trochę zanudzałem, opowiadając przez kilka godzin o sposobach używania magii, środkach zniszczenia oraz znaczeniu inteligencji. Po pewnym czasie zauważyłem, że w auli jest zdecydowanie mniej osób niż na początku.

Tak naprawdę, ponad dwóch trzecich klasy nie było, jedna szósta spała, a pozostała cześć już przysypiała. Pomyślałem, że nie jestem już w akademii potrzebny, więc wymknąłem się na statek i wróciłem do domu. Tym razem nie było już burzy, więc byłem bardzo zadowolony. Po dotarciu do Thais, udałem się do banku . Ten miesiąc był bardzo pracowity. W dodatku, przepracowałem wiele nadgodzin. Ulżyło mi, gdyż myślałem, że po ciężkim dniu będę mógł pójść na plażę, relaksować się pijąc zimne napoje i rozmawiając z dziewczynami… Jednak sprawy raz jeszcze potoczyły się inaczej.

Nie dostałem jeszcze wypłaty. Byłem zły. Nawet nie zły – wściekły. Chyba nawet nie pożegnałem się z Suzy, wychodząc z banku. Był wczesny wieczór, a ja już byłem zdesperowany. Nie mogłem pozwolić, aby ten dzień tak się skończył. Nie ja. Nie. Wróciłem do pokoju na zamku i szukałem starożytnej księgi. Była to książka autorstwa słynnego czarodzieja... na temat sztuki iluzji. Po kilku minutach lektury tej przepięknej książki (miała piękne ilustracje i tekst był bardzo wyraźnie napisany, za co chciałbym podziękować autorce) byłem gotowy, żeby rzucić zaklęcie. Skierowałem rękę nad life crystal, który położyłem na podłodze i otoczyłem malowidłami wykonanymi kredą. Skoncentrowałem się. W końcu, wypowiedziałem zaklęcie.

Powstało moje lustrzane odbicie, wyglądające zupełnie jak ja (no, może trochę mniej przystojne, ale inni i tak nie zauważą). Life crystal będzie podtrzymywał zaklęcie przez około tydzień, więc… Więc będę miał czas na przygody! Albo nie, mam już dosyć przygód. Poszedłem do mojego starego laboratorium w gildii magów, gdzie spałem do późnego rana. Potem popłynąłem daleko, daleko, na rajskie wyspy. Są tam piękne plaże, napoje i dziewczęta. Wreszcie mam trochę zasłużonego wypoczynku…

Artykuł jest autorstwa strony TibiaRp.com
Oryginał możecie znaleźć tutaj.

komentuj

23 komentarzy

Światy podglądowe 2012-05-12 11:39

Znajdź swój kolor! 2012-02-10 20:46

Rozpocznijmy świętowanie! - część 3 2012-01-30 10:49

Rozpocznijmy świętowanie! - część 2 2012-01-20 13:38

Rozpocznijmy świętowanie! 2012-01-16 14:31