Hunted.pl

Jesteś tutaj: hunted.pl » artykuły » Moi przyjaciele, dzikie rotwormy

Na stronie Tibia.com ukazał się artykuł listopadowy. Miłej lektury.

2 Listopada, Tawerna Jolly Seahorse, Liberty Bay

Drodzy przyjaciele,

W końcu czuję, że mogę z powrotem pisać. Po miesiącach zapaści w melancholię i niepokój, wróciłem na tor. Mój powrót z Zao wydaje się być wieki temu. Wszystkie te bolesne i męczące wspomnienia… Zostawiłem je wszystkie gdzieś w szczytach Dragonblaze. Potykając się na stepach Zao, często czołgając się na własnych kolanach, ledwo dostrzegałem cokolwiek naokoło siebie. Wszystko, co pamiętam to niekończąca się pustka, która nieoczekiwanie wypełniła moje serce, kiedy wreszcie dotarłem do Farmine. Tęskniłem za towarzystwem, ale w tym samym czasie mogłem ledwo unieść myśli człowieka.

Odnalazłem tymczasową ulgę w Kazordoon wśród przyjaciół krasnoludów. Na początku trzymałem swoją moralność wysoko i topiłem smutki w Jolly Axem. Ale potem zacząłem regularnie odwiedzać swojego znajomego Humgolfa. Razem często spędzaliśmy dnie i noce obserwując jego rotwormy. Ich pozornie proste, ale głęboki sposoby życia fascynują mnie i co może wydawać się dziwne, ich obecność przynosiła mi ulgę i spokój. Humgolf i ja byliśmy pewni twierdzenia, iż nie są głupi stworzeniami, jak sugerowali niektórzy naukowcy. Mieliśmy pewność, że posiadają w głębi siebie emocje takie jak radość, smutek, strach, czy też rozpacz. Myślę, że to ja bardziej byłem do tego przekonany niż Humgolf. Dlatego też ciężko mi było tolerować fakt, iż oswajając rotwormy, jednocześnie odbiera im wolność. Tak, troszczył się o nie, ale wciąż nie sądziłem, by było to dobre rozwiązanie, ani sprawiedliwe. Z czasem doszedłem do wniosku, że przez ich niewolę, sam czułem się jak w klatce. Podjąłem więc pewną decyzję. Chciałem wydostać się stąd, by przeżyć coś bardziej naturalnego: Postanowiłem zamieszkać wśród dzikich rotwormów, aby zbadać zachowanie w stadzie tych tajemniczych istot, aby rozmyślać nad sensem ich życia i moją rolą w tym wszystkich, a także by otrząsnąć się z „hibernacji”.

Humgolf powiedział, że dzięki ich niezwykłemu węchowi, a także wibracji, wyczuwają obecność innych żyjących istot. Ich skóra jest wrażliwa, mimo pozornej grubości i szorstkości. Dzięki temu mogą się wzajemnie komunikować, wędrując po ziemi. Poprzez ich rytmiczne ruchy ciała, mogą tworzyć wibracje, a dzięki inspiracji Humgolfa tańcem pszczół, można się z nimi komunikować poprzez rury taneczne. Nauczyłem się kilka kroków tanecznych, tych wolnych jak i tych szybkich, oraz poznałem ich znaczenia.
Aby wytwarzacz zapach jak Rotwormy, musiałem również nauczyć się, jak połączyć tajemniczy zapach, któremu Humgolf nadał imię „L’Eau de Rot”. Skarcił mnie, gdy nazwałem to smrodem, ale sama myśl o tym przyprawiała mnie o mdłości. Musiałem rozprowadzić miksturę po całym swoim ciele przez kilka dni, dopóki nie przyzwyczaiłem się do tego okropnego zapachu. Cuchnąć jak wielkie zgniłe jajko, wyruszyłem do Liberty Bay. Zawsze lubiłem te delikatne bryzę morską w tamtym miejscu, więc po głębokim oddechu morskiego powietrza, poszedłem w kierunku jaskini rotwormów, która znajdowała się niedaleko miasta. Do jaskini dotarłem wczesnego ranka i nie spotkałem żadnych podróżników na swojej drodze.

Pachnący jak wielkie zgniłe jajo, udałem się do Liberty Bay. Zawsze lubiłem tam delikatną bryzę morską, więc po ostatnim głębokim wdechu świeżego morskiego powietrza, ruszyłem w stronę jaskini rotwormów w pobliżu miasta. Było wcześnie rano, kiedy dotarłem do jaskini i nie spotkałem żadnych innych poszukiwaczy przygód na mojej drodze.

Moim planem było wkraść się wystarczająco blisko do grupy rotwormów, aby mogły one dostrzec mój smród, a następnie zjeść razem z nimi zepsutą szynkę. Liczyłem na to, że podstępem zyskam ich zaufanie, a przynajmniej upewnię się, że pozwolą połknąć mi pierwszemu szynkę, w ten sposób dadzą mi trochę czasu na przyspieszenie mojego życia. Ostrożnie zszedłem na trzecie piętro w jaskini, gdzie odrębny system tuneli pozwala na okrężny spacer. Niemal natychmiast po skoku w dziurę, zauważyłem małą grupę dwóch rotwormów i dwie carrion worms jedzące zepsute jedzenie.

Podszedłem do nich blisko i po kilku krokach cała grupa odwróciła się w moją stronę. Przez kilka sekund trwała martwa cisza poza moim sercem, które biło głośno i nerwowo. Jeden z rotwormów głośno bekał i poruszał się w moim kierunku. Jego ciało było pełne blizn i wyglądało na to, ze przeżyło już wiele walk. Czułem, że się zawalam, ale zachowałem zimną krew i zatańczyłem powitalny taniec brzucha, tak jak nauczył mnie Humgolf. Rotworm zatrzymał się a ja poczułem jak ziemia drży mi pod nogami. Jeden z carrion worms zbliżał się w moim kierunku, a ja poczułem jeszcze silniejsze drżenie ziemi. Holy Moly! Ten carrion worms był strasznie gruby, a jego usta były wielkie... to po prostu było... WIELKIE! Przysięgam, że mógł łatwo połknąć cyklopa w jednym kawałku.

Zamknąłem oczy, mruknąłem boleśnie na pożegnanie ze swoim ukochanym tibijskim światem i czekałem na swój koniec. Nagle poczułem jak otacza mnie smród, który niemal powalił mnie z nóg. Powoli otworzyłem oczy i spojrzałem w prawo. Pośpiesznie złowiłem starą szynkę w moim plecaku i od razu rzuciłem ją w prawą stronę prosto do paszczy. Przez kilka minut było tylko słychać głośne przeżuwanie. Następnie rotworm zamknął usta i zaczął delikatnie kąsać moje ciało. "Teraz albo nigdy, Amaro" pomyślałem sobie i starałem się skupić na tym co dowiedziałem się o rotwormach. Byłem tak zdenerwowany, że nie mogłem wymyślić nic lepszego niż ostrożne głaskanie rotworma po jego pomarszczonej skórze. Ale zamiast połknięcia mnie na deser, carrion worm pocieszająco chrząknął. To był bardzo cenny moment, nawet poczułem pewną zażyłość między nami. Jednak nie trwało to długo. Nagle cała grupa ruszyła w kierunku jednego z mniejszych tuneli w ścianie jaskini. W mgnieniu oka zniknęły w nim.

Zostałem sam, nie wiedziałem, co mam robić. Nagle usłyszałem jakieś dudnienie w tunelu. Najmniejszy z grupy rotwormów przedzierał się z tunelu, kołysząc swoją głową od strony do strony. Wyglądało to tak, jakby machał do mnie, prosząc bym za nim poszedł. Zatem tak zrobiłem. Czołgałem się za nim i zdecydowałem się, aby nazwać go Shorty. Prowadził mnie przez ogromny labirynt małych tunelów do czasu, gdy nie dotarliśmy do przytulnej sali. Zapach był tam dosyć silny, ale zdążyłem się do niego przyzwyczaić już wcześniej. Kolejnych pięć rotwormów czekało na nas pośrodku pomieszczenia. Były one zgrupowane wokół kupy zgniłego jedzenia oraz innych odpadów. Przywitali nas z mieszanką chrząknięć i rytmicznych ruchów ciała. Pchali do mnie jakieś zgniłe owoce. Zmusiłem się do odpędzenia myśli, jak mogli przynieść tutaj jedzenie, bez jakichkolwiek ramion... Owoce wyglądały na zupełnie obrzydliwe i śluzowate. Ale cóż, to nie był pierwszy raz w moim pełnym przygód życiu, kiedy to musiałem jeść coś okropnego, aby przeżyć. Jednak... to było okropne. No nie, to było tak paskudne, że pomyślałem, że na zawsze stracę swój zmysł smaku. Jednak rotwormy wyglądały na zadowolone i z głośnymi chrząknięciami grzebały w stosie zgniłych przysmaków. Myślę, że to wydarzenie służyło jako coś w rodzaju obrzędu inicjacyjnego do grupy.

Tak oto zaczęło się moje życie wśród rotwormów. W ciągu dwóch miesięcy uważnie obserwowałem ich zachowania. Choć tak naprawdę, byłem więcej niż obserwatorem. Byłem w pełni akceptowanym członkiem ich rodziny, byliśmy przyjaciółmi, byliśmy bratnimi duszami, byliśmy rodziną. Według Humgolfa, rotwormy często żyją w małych grupach, podobnych do rodzin, choć ich członkowie nie zawsze są spokrewnieni. Zazwyczaj grupie rotwormów przewodzi carrion worm, jednak nie ma praktycznie żadnej dominacji z jego strony. W mojej rodzinie, gruby carrion worm był liderem, ale wszyscy członkowie grupy taktowali innych z dużym szacunkiem. Czasami kłócili się o jedzenie, ale nikt nigdy nikogo nie zranił. Moje spostrzeżenia na temat zachowań rotwormów mogą pomóc ludziom podchodzić do tych stworzeń bez zbędnej agresji oraz traktować je z szacunkiem, jak każdą inną żyjącą istotę.

Do tamtego momentu myślałem, że wszystkie rotwormy wyglądają tak samo, ale życie wśród nich dowodzi , że całkowicie się myliłem. Każdy z nich był wyjątkowy na swój własny piękny sposób, więc odróżnianie ich nie stanowiło problemu. Był tam wielki, gruby carrion worm z wielkimi częściami ustnymi. Nazwałem go Chubby (Pucołowaty, Pyzaty). Mimo swojej masywności miał bardzo łagodną naturę i sprawiał wrażenie ojca doglądającego swoich dzieci. Jego towarzyszką była carrion worm z niesamowicie piękną, bardzo miękką i gładką skórą. Stąd zawsze wyobrażałem sobie, że jest samicą chociaż nie wiem czy samice rotwormów tak naprawdę istnieją. Scarrot, pokryty bliznami i siniakami, był wojownikiem rotwormów. Wojownikiem z dość agresywnym charakterem, jednak gotowym ryzykować własnym życiem w obronie rodziny. Byli też Thelmo i Louis, dwa rotwormy, które zawsze trzymały się razem i dzieliły każdym posiłkiem. Myślę, że łączyła ich najserdeczniejsza przyjaźń jaką kiedykolwiek widziałem. Ostatni, ale nie mniej ważny był Shorty, bardzo mały i ciekawy rotworm. Myślę, że bardzo podziwiał siłę i odwagę Scarrot’a, ponieważ ciągle starał się zaimponować mu nierozważnymi czynami.

Nasze codzienne życie skupiało się na poszukiwaniach pożywienia i odpoczynku. Dwie grupy po dwa osobniki zawsze wyruszały o świcie na poszukiwania pożywienia podczas gdy reszta zostawała w naszym bezpiecznym schronieniu, przesypiając cały dzień lub żując zgniłe przekąski. Gdy zostawałem w grocie masowałem karki rotwormów lub tańczyłem.

Aby znaleźć jedzenie, musisz opuścić zawikłany system tuneli i przeszukiwać jaskinie. Niestety większy system jaskiń jest często przepełniony przez poszukiwaczy przygód, którzy poszukują łatwych zdobyczy rotwormów przez większość dnia. Jest to bardzo ryzykowne zadanie, zwłaszcza dla rotwormów, które nigdy nie wiedzą czy zostaną przy życiu.
Moja rodzina zawsze starała się unikać spotkań z ludźmi. Przynajmniej nigdy nie przynosiła ludzkich zwłok do komnaty. Może woleli schrupać je od razu po walce, ale myślę, że nie lubią ich zbyt wiele jeść lub ich smaku. Więc raczej szukają zepsutego mięsa, owoców i innych produktów przemiany materii.

Późnym wieczorem, cała grupa zbiera się zwykle w naszej grocie, aby spożyć ogromną ucztę. Nadal nie mogę przestać chwalić się tym, że zanim wyruszyłem w podróż, przygotowałem odpowiednie zapasy. Ponieważ wszystkie rotwormy są chciwe, jeśli w grę wchodzi jedzenie, nikt z mojej rodziny nie zauważył, że wolę specjalne krakersy mojej babci od zgnilizny, którą się żywili. Jak tylko wszystkie śmieci zostały spożyte rozpoczynał się zabawny koncert beknięć i odgłosy wzdęć, zaraz po tym wszyscy szli spać na parę godzin. Podczas wielu zimnych dni, tuliłem się do fałdów skóry Chubby’ego. Ahh, co za rozkosz!

Nadal pamiętam dzień w którym po raz pierwszy opuściłem jaskinię. Towarzyszył mi Chubby, mój obrońca. Niestety podczas wędrówki przez jaskinie zostaliśmy zaatakowani przez poszukiwaczy przygód. Próbowałem ostrzec go błagając, by pozostawił rotwormy w spokoju, ale nie mogłem go przekonać. Byłem świadkiem jego tragicznej śmierci. Nie mogłem zrobić nic prócz padnięcia na kolana i przelewania łez. Chubby zbliżył się do mnie i zauważył mój niepokój. Szturchnął mnie lekko i skierował swój łeb w stronę grzbietu. Od tamtego czasu wychodziłem tylko razem z Chubby’m, który zawsze unikał każdej walki z człowiekiem.

Musieliśmy bronić się przed innymi grupami rotwormów i Chubby musiał kilkakrotnie z całych swoich sił ratować mnie przed ich głodem. W przeciwieństwie do mojej rodziny, tamci uważali mnie za smaczne mięso. Pewnego dnia, Chubby i ja natknęliśmy się na dwa młode carrion wormy. Jeden z nich walczył przeciwko drugiemu rannemu, który jadł szczątki swojego martwego kompana. Byłem w szoku widząc kanibalizm wśród tych stworzeń. Kiedy zobaczyły one nasze zaskoczenie zaczęli wysyłać silne i wściekłe wibracje. Ziemia bardzo się trzęsła. Dwaj kanibale byli oczywiście pod wrażeniem wielkości i gniewu Chubby'iego, więc uciekli dość szybko. Niemniej jednak nie mógł uratować rannych rotwormów. Duży kawałek mięsa został odgryziony odsłaniając jego wnętrzności. Wtedy Chubby pochował ciało zmarłego, a ja skorzystałem z okazji, aby zrobić kilka badań anatomicznych i wykonał szkic wewnętrznej struktury rotwormów. W tym dniu, zdałem sobie sprawę, że wszystko ma dobre i złe strony. Ale byłem pewny, że nigdy nic podobnego nie zdarzy się w mojej rodzinie.

I przyszedł ten dzień, kiedy musiałem opuścić swoją rodzinę i wrócić do własnego gatunku. Jednak ta decyzja była poprzedzona smutnymi i tragicznymi wydarzeniami. Ciekawość Shorty'iego często prowadziła go do zagrożenia, lecz Scarrot zawsze go ratował. Jednak pewnego dnia było już za późno. Shorty wyszedł samotnie w poszukiwaniu jedzenia, ale został uwięziony przez grupę poszukiwaczy przygód. Nie miał z nimi szans. Kiedy znaleźliśmy jego zwłoki, Scarrot zaczął głośno i przeraźliwie ryczeć. Wściekły i pełen niepokoju, wyszedł i od razu zaczął szukać napastników. Nie mogliśmy nadążyć za jego tempem.
Ziemia wokół jego zwłok była pełna krwi, spalonych części jego ciała i całe to miejsce śmierdziało spaloną skórą. Jestem pewien, że toczyła się tam zaciekła walka. Nawet Scarrlot, który nie był do tej pory nigdy pobity, nie mógł przetrwać magicznych ataków tych ludzi. I nadal nie wiem, dlaczego oni polowali w tej jaskini, byli oni tacy silni, że z łatwością mogli pokonać nawet smoka. Ale nie, oni zamiast tego woleli polować na spokojne i bezbronne rotwormy. Gdy pogrzebaliśmy zwłoki Shorty'iego i Scarrot, wtem ogromny huk wstrząsnął jaskinią... był to zapierający dech w piersiach lamet rotwormów.

Kilka dni później zostawiłem moją rodzinę. Na pożegnanie zatańczyliśmy smutny taniec w slow motion. Objąłem Chubby’iego ze łzami w oczach a potem… ostatni uścisk i… pożegnanie, drodzy przyjaciele. Ale musiałem odejść, odkąd poczułem nagłą potrzebę podzielenia się moimi obserwacjami o naturze rotwormów z innymi ludźmi. Moje spostrzeżenia na temat zachowań rotwormów mogą pomóc ludziom podchodzić do tych stworzeń Bez zbędnej agresji. Oraz traktować je z szacunkiem, jak każdą inną żyjącą istotę. Wiem, że jestem marzycielem, ale nie jedynym na tym świecie – jestem tego pewien.
Wróciłem już z powrotem i czuję nowy ogień, który się we mnie pali. Rotwormy dały mi tak wiele. Długie godziny spędzone z nimi w jaskiniach bardzo wzbogaciły moje życie. To, czego się od nich nauczyłem, otworzyło mój umysł i duszę. Dlatego w tym liście chciałem podzielić się moimi obserwacjami ze wszystkimi Tibijczykami. Moja misja jeszcze się nie zakończyła. To dopiero początek… Nie mogę doczekać się kolejnych badań nad innymi gatunkami, gdyż podczas studiowania natury rotwormów, poczułem jedność z naturą i doświadczyłem prawdziwej przyjaźni i szczęścia.

Do czasu, gdy się ponownie nie spotkamy, Wasz wierny przyjaciel,
Amaro