Ankrahmun - kt贸偶by nie zna艂 miasta, kt贸re kiedy艣 by艂o o艣rodkiem kultury wielkiego narodu? Kt贸偶 nie pami臋ta faraona, kt贸ry przez d艂ugie lata rz膮dzi艂 miastem tward膮 r臋k膮, a teraz spoczywa w budz膮cej groz臋 piramidzie? 呕yj膮 tam ludzie, jednak jest to miasto umar艂ych. Jak do tego dosz艂o? Zacznijmy wszystko od pocz膮tku…
Historia
Ankrahmun, czyli miasto zbudowane przez 3 wielkich w艂adc贸w: Akh’a, Rah’a oraz Uthum’a. Ludzie nienawidzili Akh’a z powodu jego ob艂膮kanych eksperyment贸w ze 艣mierci膮, natomiast Rah i Uthum byli uosobieniem spokoju i m膮dro艣ci…
Min臋艂o wiele setek lat, przez miasto przechodzili nowi i odtr膮ceni od w艂adzy faraonowie, jednak ludno艣膰 pe艂na wiary w zmartwychwstanie budowa艂a ka偶demu piramidy – grobowce i symbole przekazanej w艂adzy.
Pewnego dnia kto艣 zapragn膮艂 przej膮膰 w艂adz臋 nad miastem. Niewiele wiadomo o tej ca艂ej sprawie,
pozosta艂y tylko stare zapiski m贸wi膮ce o grupie konspirator贸w z艂o偶onej z wygnanych w艂adc贸w, kt贸ra zabi艂a faraona.
Nie zachowa艂y si臋 偶adne notatki 艣wiadcz膮ce o sposobie morderstwa, jednak przypuszcza si臋, 偶e spiskowcy zakradli si臋 do sali koronacyjnej i po pozbawili 偶ycia w艂adc臋. Przyw贸dca intrygant贸w podszy艂 si臋 pod faraona i zerwa艂 wszelkie dawne kontakty. Nie艣wiadomi tego poddani s艂u偶yli dalej wielkiemu w艂adcy Tibijskiego Egiptu. Spiskowcy jednak, zapomniani przez swojego wsp贸艂towarzysza postanowili si臋 zem艣ci膰…
„...I tak spiskowcy znowu spotkali si臋 w tajemnicy, by uknu膰 plan pozbycia si臋 faraona. Tym razem ich celem by艂 ich dawny przyw贸dca i przyjaciel z konspiracji, Arkhotep. Spotkali si臋 w opuszczonej krypcie wierz膮c, 偶e zosta艂a ju偶 dawno zapomniana przez Arkhotepa. I znowu wszyscy tam byli. Jeszcze raz siedmiu si臋 zjednoczy艂o. Morguthis, nigdy nie pokonany; 艢mierciono艣ny i bezlitosny wojownik strawiony przez niepowstrzyman膮 w艣ciek艂o艣膰; Pr贸偶ny Vashresamun, kt贸rego konkubiny notorycznie odwiedza艂y faraona, aby pom艣ci膰 ich ura偶on膮 dum臋; Czarodziej Mahardis, szalony piroman, kt贸ry oszuka艂 ksi臋偶niczk臋 elementarnego ognia, aby wykra艣膰 jej tajemnic臋; Diptrah, arcykap艂an, mistrz umys艂u, w艂adca tajemnych mocy, stra偶nik najstarszych rytua艂贸w; Rahemos, swego czasu najlepszy iluzjonista. Nierozwa偶nie przyzwa艂 niewymowne paskudztwa i uczyni艂 z nich swe s艂ugi; Thalas, czo艂owy alchemik, w艂adca trucizny, 艣mierci i rozk艂adu. G艂贸wny dr臋czyciel kr贸lestwa. Jego upiorne eksperymenty kosztowa艂y 偶ycie niezliczonych ilo艣ci ofiar. I Omruc, przera偶aj膮cy my艣liwy i zab贸jca. 呕adna z jego ofiar nie wiedzia艂a, co j膮 czeka, 偶adna te偶 nie zdo艂a艂a uciec.”
Wszyscy wsp贸艂cze艣ni mieszka艅cy Ankrahmun osiedlili si臋 w piramidach i krocz膮 艣cie偶k膮 mrocznego kultu. Nie uznaj膮 w艂adzy nikogo pr贸cz faraona, posiadaj膮 w艂asn膮 religi臋.
Najwy偶szy rang膮 kapitan, nieumar艂y i pot臋偶ny Arkothep rz膮dzi miastem z ukrycia w obawie przed intrygantami.
Niegdy艣 jego ojciec, okrutny faraon, zosta艂 pozbawiony tronu przez ludzi, kt贸rych by艂 panem. Syn na艂o偶y艂 kl膮tw臋 na jego dusz臋.
Miasto by艂o pe艂ne kultury i sztuki, jednak faraoni zabraniali tworzenia kontrowersyjnych dzie艂. Zag艂臋bmy si臋 w pradawnej literaturze, kt贸rej inspiracja czerpana by艂a z wielkich osi膮gni臋膰 w艂adc贸w…
„W staro偶ytnym grobowcu, pod pal膮cymi piaskami pustyni Gdzie nie dociera 偶aden promyk s艂o艅ca, 偶aden blady blask ksi臋偶yca Szepty ta艅ca martwych zdrajc贸w Krwawych kreatur bezbo偶ne skrzeczenie Ciemno艣c i misternie otoczone p艂aczem skaza艅c贸w Nie zamkni臋te dla wojownik贸w o trze藕wym umy艣le Kto dobrze w艂ada magi膮, ma naostrzony miecz i sokoli wzrok przekroczy drzwi, i pozostawi za nimi 艣miertelny strach.” – poemat odnaleziony w 1978 r. pod trumn膮 Diptrah’a, prawdopodobnie dotyczy wszystkich wygnanych faraon贸w.
„Podczas podr贸偶y na ziemi臋 Thais, ksi臋偶niczka Tahmehe, kt贸ra towarzyszy艂a swemu ojcu Uthemath’owi w misji dyplomatycznej, zakocha艂a si臋 w m艂odym szlachcicu z imperium. Pomimo, 偶e ich mi艂o艣膰 by艂a owocem zakazanym, siedem miesi臋cy po przybyciu Tahmehe do ojcowizny urodzi艂a ona dziecko. Faraon Uthemath zarz膮dzi艂, 偶e ona i jej nowo narodzone dziecko zgin膮 na arenie. Cztery behemoty zosta艂y na ni膮 napuszczone. Jednak zanim potwory te wbi艂y w ni膮 swe pazury, z nieba spad艂 lataj膮cy dywan i uratowa艂 ksi臋偶niczk臋 i jej dziecko. Szlachcic z Thais, kto inny, jak nie on, w jaki艣 spos贸b zarz膮dzi艂, 偶eby unikn臋艂a ona gradu strza艂 i parze uda艂o si臋 uciec na p贸艂noc. Faraon zarz膮dzi艂, 偶e zar贸wno szlachcic, jak i jego niewierna c贸rka maj膮 zosta膰 z艂apani i przekazani w jego r臋ce, jednak kr贸l Thais twierdzi艂, 偶e nie ma informacji dotycz膮cych miejsca ich pobytu. Tak wi臋c, 艣lad po zdradzieckiej c贸rce zagin膮艂.” - kronika odnaleziona w 1964 r. w grobowcu faraona Uthemath’a.
„W 23 roku panowania Esupha trzeciego, 偶y艂 sobie poborca podatkowy, kt贸rego chciwo艣膰 by艂a bezkonkurencyjna w por贸wnaniu z innymi 艣miertelnikami, przed i po okresie jego 偶ycia. Pozwala艂, aby ludzie krwawili w imi臋 faraona, a on sam gromadzi艂 w ten spos贸b ogromne ilo艣ci z艂ota, z kt贸rych wi臋kszo艣膰 trafi艂a do jego prywatnego skarbca. Ale Shehamin, druga 偶ona Faraona, nie by艂a kobiet膮, kt贸ra 艂atwo mo偶na nabra膰. U偶ywaj膮c swojego wdzi臋ku i m膮dro艣ci, wyja艣ni艂a schemat jego dzia艂ania i powiedzia艂a o nim swemu m臋偶owi. Esuph III wpad艂 w sza艂, a jego werdykt w sprawie poborcy by艂 bardzo okrutny: zosta艂 wrzucony do kot艂a pe艂nego wrz膮cego z艂ota. W wyniku tej operacji powsta艂a okropnie zdeformowana statua, kt贸ra nast臋pnie zosta艂a postawiona w urz臋dzie skarbowym, aby pokaza膰, 偶e nadu偶ycia mog膮 powa偶nie wp艂yn膮膰 na zdrowie. Z艂oto, kt贸re zosta艂o skradzione przez poborc臋 nigdy jednak nie zosta艂o odnalezione i do dzisiaj jest wiele os贸b, kt贸re marz膮 o odnalezieniu skarbu niewiernego poborcy podatkowego.” – kronika spisana przez nadwornego pisarza Esuph’a III, obecnie znajduj臋 si臋 w ksi臋gozbiorze Arkhotep’a.
„Przez moce, kt贸re pozostaj膮 i na moc wieczno艣ci, przez m膮dro艣膰 skarabeuszy i poca艂unek skorpiona, przez niesko艅czono艣膰 piasku i wieczno艣膰 g贸r, przez 偶yciodajne moce wody i powietrza, przez b艂ogos艂awie艅stwo 艣mierci i objawienie nieumar艂ych, to cia艂o z grobu powstanie, to cia艂o zerwie kajdany 偶ycia, to cia艂o b臋dzie szuka膰 m膮dro艣ci, to cia艂o jednemu s艂u偶y膰 b臋dzie. Pochwalony niech b臋dzie nasz Faraon!” - wiersz napisany przez nadwornego pisarza ku chwale Uthun’a. Nieznany jest rok odnalezienia.
Istnieje wiele legend dotycz膮cych Ankrahmun, dzi臋ki dawnym kronikarzom mo偶emy je dzisiaj odczyta膰, pozna膰 podstawy wierze艅 miejscowych oraz najciekawsze historie…
„Ksi臋偶niczka Maharuh zosta艂a okrzykni臋te najbardziej uprzejm膮 istot膮, jaka kiedykolwiek chodzi艂a po ziemi. By艂a uwielbiana zar贸wno przez sw贸j lud, jak i przez d偶in贸w. Pewnego dnia, gdy rozpacza艂a nad ca艂ym b贸lem i wszystkimi z艂ymi sprawami tego 艣wiata, d偶iny przysz艂y, by j膮 pocieszy膰. A poniewa偶 bardzo j膮 kochali, u偶yli swoich niesamowitych mocy i stworzyli przepi臋kny ogr贸d. Od tej pory Maharuh odwiedza艂a go, kiedy tylko by艂a smutna; nigdy nie wychodzi艂a, dop贸ki u艣miech zago艣ci艂 na jej twarzy i dop贸ki nie uda艂o jej si臋 znale藕膰 si艂y do kontynuowania swej pracy z nowymi zapasami energii i inspiracji. Ale ludzie stawali si臋 coraz starsi i zm臋czeni, a czas nie dzia艂a艂 na korzy艣膰 ksi臋偶niczki. Starza艂a si臋 coraz bardziej, jej wizyty w ogrodzie by艂y coraz rzadsze, a pewnego dnia, kiedy u艂o偶y艂a si臋 pod swoim ulubionym drzewem, aby odpocz膮膰, nie obudzi艂a si臋 ju偶 nigdy. Ogr贸d by艂 prawdopodobnie najbardziej warto艣ciow膮 rzecz膮, jak膮 pozostawi艂a, a za jej 偶ycia by艂 najukocha艅szym miejscem. Jednak jej lud nie podziela艂 jej uwielbienia dla przyrody, a ogr贸d by艂 dla nich jedynie sposobem na zdobycie pieni臋dzy. Wkr贸tce po jej 艣mierci przyby艂a karawana handlowa, kt贸rej w艂a艣ciciele zaoferowali du偶膮 sum臋 pieni臋dzy za ogr贸d i wszystko, co do niego nale偶a艂o. Wzi臋li ze sob膮 drzewa i owoce, bo wierzyli, 偶e w ich ojczy藕nie ro艣liny odrosn膮. Jednak tu偶 po tym, jak opu艣cili miasto, zerwa艂a si臋 potworna burza piaskowa. Po burzy karawan uda艂 si臋 dalej, razem z resztkami tego, co zosta艂o z ogrodu.”
,,Grobowce zosta艂y zamkni臋te. Niewielu zosta艂o dopuszczonych do odwiedzenia przez 偶ywych. Nale偶a艂o po艣wi臋ci艂膰 jedn膮 ze swoistych monet, kt贸rymi w dawnych czasach p艂acili ci, kt贸rzy chcieli zobaczy膰 si臋 ze swymi zmar艂ymi ukochanymii. By艂a to droga do Rytua艂u Piecz臋ci. Za piecz臋ci膮 zostali uwi臋zieni na zawsze najpot臋偶niejsi zdrajcy. Ich nienawi艣膰 i 偶膮dza zemsty by艂a tak wielka, 偶e nawet 艣ciany i kamienie si臋 ni膮 nasyci艂y, a ni偶sze grobowce zmieni艂y si臋 w miejsca ca艂kowitego pot臋pienia, miejsca, w kt贸re 偶aden 艣miertelnik nie powinien si臋 zapuszcza膰. I po dzi艣 dzie艅, ka偶dy z tych pot臋pionych czai si臋 w swoim grobowcu, otoczony przez niebezpieczne pu艂apki oraz pot臋偶nych s艂ug, s艂u偶膮cych zar贸wno do ochrony jak i chwytania innych w niewol臋. Biada g艂upcom, kt贸rzy zdecyduj膮 si臋 wyzwa膰 zdrajc贸w na pojedynek w ich wi臋zieniach! Torturowanie i mordowanie intruz贸w, to tylko zabawa, kt贸ra pozosta艂a tym zbola艂ym duszom.”
„Lampa Tazura zosta艂a wykonana z najszczerszego z艂ota przez najbardziej utalentowanych z艂otnik贸w na ziemi. Tazur unieruchomi艂 w niej jednego z najmocniejszych i najbardziej z艂ych D偶in贸w. D偶in zosta艂 zmuszony do spe艂nienia jego ka偶dego rozkazu. Wykorzystuj膮c jego moc rzemie艣lnik pokona艂 legiony przeciwnik贸w. Podr贸偶owa艂 nawet do odleg艂ej Drefii, kt贸ra w tamtych czasach by艂a u schy艂ku jego chwa艂y, spotka艂 tam wielu nekromant贸w, kt贸rzy zgodzili si臋 podzieli膰 z nim wiedz膮. W ten spos贸b sta艂 si臋 jeszcze bardziej pot臋偶niejszy. U偶ywaj膮c ukradzionych si艂 witalnych 偶y艂 d艂u偶ej ni偶 jakiemukolwiek cz艂owiekowi by艂o dane, i na w艂asne oczy widzia艂 zanik mocy swoich nekromanckich wsp贸艂towarzyszy. Legenda g艂osi, 偶e pewnego dnia D偶in na dobre postanowi艂 powstrzyma膰 艣miertelne intrygi Drefii. Inne podania g艂osz膮, 偶e to z艂y d偶in, kt贸ry zobaczy艂 ich moc poczu艂 si臋 zagro偶ony. Wszystko jedno, jaka jest prawda, pewnej nocy gwiazda spad艂a z nieba i zniszczy艂a wi臋kszo艣膰 Drefii, unicestwiaj膮c z艂o na wieki, a z艂otnik w ko艅cu spotka艂 swe przeznaczenie. Jego najcenniejszy skarb, lampa Tazura zosta艂a utracona tej nocy. M贸wi si臋, 偶e wci膮偶 gdzie艣 tam jest, ukryta na dnie oceanu, czekaj膮ca na nowego w艂a艣ciciela.”
W dzisiejszych czasach naukowcy pr贸buj膮 odkry膰 wszystkie tajemnice Ankrahmun, jednak wi臋kszo艣膰 z nich znikn臋艂a w dziwnych okoliczno艣ciach zostawiaj膮c po sobie jedynie notatki…
„Po dotarciu na miejsce, rozbili艣my ob贸z. Nast臋pnego dnia rozpocz臋li艣my wykopaliska. To by艂a ci臋偶ka praca. Piasek by艂 perfidny i uparty, a za ka偶de wiadro, kt贸re wynie艣li艣my, zdawa艂y si臋 przybywa膰 dwa. Czasami przez czysty przypadek mogli艣my trafi膰 na co艣 cennego, jednak zazwyczaj du偶o czasu zajmowa艂o nam znalezienie dobrego miejsca, poniewa偶 nigdy nie mo偶na by艂o stwierdzi膰, czy miejsce jest op艂acalne, bez wykonania rozleg艂ych wykopalisk najpierw. Ci膮gle rzeczywiste rzeczy nam gdzie艣 umyka艂y. Pozosta艂o艣ci starego miasta zdawa艂y si臋 by膰 utracone w艣r贸d pustyni. Ale my pracowali艣my ca艂e dnie i noce, kopali艣my w tym samym miejscu przez ca艂y czas. Post臋p by艂 okropnie powolny, ale w ko艅cu na co艣 trafili艣my. To co znale藕li艣my, okaza艂o si臋 by膰 godnym wynagrodzeniem naszych trud贸w...” - notatka zosta艂a odkryta w piaskowym dole, jej w艂a艣ciciela nigdy nie odnaleziono…
„Znanymi i uznanymi cudami 艣wiata s膮:
Olbrzym Kazordoon
Czarna piramida Dragonii
Wspania艂a latarnia na drzewie
Wie偶a kolca Shadowthorn
Podziemia Mintwallin
Czarne miasto czaszek w Hellgate
Wspania艂e wodospady lawy w Hellgate” - dzisiaj stworzono spis wsp贸艂czesnych „7 cud贸w Tibii”.
„Mistrz Gier za偶膮da艂 wi臋kszych wyzwa艅’. Nie mog臋 odrzuci膰 my艣li, 偶e ten g艂upiec mia艂 na my艣li djinny i demony. Mimo to, jak d艂ugo b臋d臋 G艂贸wnym Doradc膮 faraona, to si臋 nie wydarzy. Je艣li taki potw贸r wydostanie si臋 na wolno艣膰 w mie艣cie, z pewno艣ci膮 zapanuje chaos. To by艂aby masakra. I jestem przekonany, 偶e pewne grupy z rado艣ci膮 powita艂yby takie ‘nieszcz臋艣cie’ i nawet stara艂y si臋 do niego doprowadzi膰.” - notatka sporz膮dzona przez uwczesego kronikarza Arkothep’a w imieniu doradcy faraona.
Historia
Ankrahmun, czyli miasto zbudowane przez 3 wielkich w艂adc贸w: Akh’a, Rah’a oraz Uthum’a. Ludzie nienawidzili Akh’a z powodu jego ob艂膮kanych eksperyment贸w ze 艣mierci膮, natomiast Rah i Uthum byli uosobieniem spokoju i m膮dro艣ci…
Min臋艂o wiele setek lat, przez miasto przechodzili nowi i odtr膮ceni od w艂adzy faraonowie, jednak ludno艣膰 pe艂na wiary w zmartwychwstanie budowa艂a ka偶demu piramidy – grobowce i symbole przekazanej w艂adzy.
Pewnego dnia kto艣 zapragn膮艂 przej膮膰 w艂adz臋 nad miastem. Niewiele wiadomo o tej ca艂ej sprawie,
pozosta艂y tylko stare zapiski m贸wi膮ce o grupie konspirator贸w z艂o偶onej z wygnanych w艂adc贸w, kt贸ra zabi艂a faraona.
Nie zachowa艂y si臋 偶adne notatki 艣wiadcz膮ce o sposobie morderstwa, jednak przypuszcza si臋, 偶e spiskowcy zakradli si臋 do sali koronacyjnej i po pozbawili 偶ycia w艂adc臋. Przyw贸dca intrygant贸w podszy艂 si臋 pod faraona i zerwa艂 wszelkie dawne kontakty. Nie艣wiadomi tego poddani s艂u偶yli dalej wielkiemu w艂adcy Tibijskiego Egiptu. Spiskowcy jednak, zapomniani przez swojego wsp贸艂towarzysza postanowili si臋 zem艣ci膰…
„...I tak spiskowcy znowu spotkali si臋 w tajemnicy, by uknu膰 plan pozbycia si臋 faraona. Tym razem ich celem by艂 ich dawny przyw贸dca i przyjaciel z konspiracji, Arkhotep. Spotkali si臋 w opuszczonej krypcie wierz膮c, 偶e zosta艂a ju偶 dawno zapomniana przez Arkhotepa. I znowu wszyscy tam byli. Jeszcze raz siedmiu si臋 zjednoczy艂o. Morguthis, nigdy nie pokonany; 艢mierciono艣ny i bezlitosny wojownik strawiony przez niepowstrzyman膮 w艣ciek艂o艣膰; Pr贸偶ny Vashresamun, kt贸rego konkubiny notorycznie odwiedza艂y faraona, aby pom艣ci膰 ich ura偶on膮 dum臋; Czarodziej Mahardis, szalony piroman, kt贸ry oszuka艂 ksi臋偶niczk臋 elementarnego ognia, aby wykra艣膰 jej tajemnic臋; Diptrah, arcykap艂an, mistrz umys艂u, w艂adca tajemnych mocy, stra偶nik najstarszych rytua艂贸w; Rahemos, swego czasu najlepszy iluzjonista. Nierozwa偶nie przyzwa艂 niewymowne paskudztwa i uczyni艂 z nich swe s艂ugi; Thalas, czo艂owy alchemik, w艂adca trucizny, 艣mierci i rozk艂adu. G艂贸wny dr臋czyciel kr贸lestwa. Jego upiorne eksperymenty kosztowa艂y 偶ycie niezliczonych ilo艣ci ofiar. I Omruc, przera偶aj膮cy my艣liwy i zab贸jca. 呕adna z jego ofiar nie wiedzia艂a, co j膮 czeka, 偶adna te偶 nie zdo艂a艂a uciec.”
Wszyscy wsp贸艂cze艣ni mieszka艅cy Ankrahmun osiedlili si臋 w piramidach i krocz膮 艣cie偶k膮 mrocznego kultu. Nie uznaj膮 w艂adzy nikogo pr贸cz faraona, posiadaj膮 w艂asn膮 religi臋.
Najwy偶szy rang膮 kapitan, nieumar艂y i pot臋偶ny Arkothep rz膮dzi miastem z ukrycia w obawie przed intrygantami.
Niegdy艣 jego ojciec, okrutny faraon, zosta艂 pozbawiony tronu przez ludzi, kt贸rych by艂 panem. Syn na艂o偶y艂 kl膮tw臋 na jego dusz臋.
Tw贸rczo艣膰
Miasto by艂o pe艂ne kultury i sztuki, jednak faraoni zabraniali tworzenia kontrowersyjnych dzie艂. Zag艂臋bmy si臋 w pradawnej literaturze, kt贸rej inspiracja czerpana by艂a z wielkich osi膮gni臋膰 w艂adc贸w…
„W staro偶ytnym grobowcu, pod pal膮cymi piaskami pustyni Gdzie nie dociera 偶aden promyk s艂o艅ca, 偶aden blady blask ksi臋偶yca Szepty ta艅ca martwych zdrajc贸w Krwawych kreatur bezbo偶ne skrzeczenie Ciemno艣c i misternie otoczone p艂aczem skaza艅c贸w Nie zamkni臋te dla wojownik贸w o trze藕wym umy艣le Kto dobrze w艂ada magi膮, ma naostrzony miecz i sokoli wzrok przekroczy drzwi, i pozostawi za nimi 艣miertelny strach.” – poemat odnaleziony w 1978 r. pod trumn膮 Diptrah’a, prawdopodobnie dotyczy wszystkich wygnanych faraon贸w.
„Podczas podr贸偶y na ziemi臋 Thais, ksi臋偶niczka Tahmehe, kt贸ra towarzyszy艂a swemu ojcu Uthemath’owi w misji dyplomatycznej, zakocha艂a si臋 w m艂odym szlachcicu z imperium. Pomimo, 偶e ich mi艂o艣膰 by艂a owocem zakazanym, siedem miesi臋cy po przybyciu Tahmehe do ojcowizny urodzi艂a ona dziecko. Faraon Uthemath zarz膮dzi艂, 偶e ona i jej nowo narodzone dziecko zgin膮 na arenie. Cztery behemoty zosta艂y na ni膮 napuszczone. Jednak zanim potwory te wbi艂y w ni膮 swe pazury, z nieba spad艂 lataj膮cy dywan i uratowa艂 ksi臋偶niczk臋 i jej dziecko. Szlachcic z Thais, kto inny, jak nie on, w jaki艣 spos贸b zarz膮dzi艂, 偶eby unikn臋艂a ona gradu strza艂 i parze uda艂o si臋 uciec na p贸艂noc. Faraon zarz膮dzi艂, 偶e zar贸wno szlachcic, jak i jego niewierna c贸rka maj膮 zosta膰 z艂apani i przekazani w jego r臋ce, jednak kr贸l Thais twierdzi艂, 偶e nie ma informacji dotycz膮cych miejsca ich pobytu. Tak wi臋c, 艣lad po zdradzieckiej c贸rce zagin膮艂.” - kronika odnaleziona w 1964 r. w grobowcu faraona Uthemath’a.
„W 23 roku panowania Esupha trzeciego, 偶y艂 sobie poborca podatkowy, kt贸rego chciwo艣膰 by艂a bezkonkurencyjna w por贸wnaniu z innymi 艣miertelnikami, przed i po okresie jego 偶ycia. Pozwala艂, aby ludzie krwawili w imi臋 faraona, a on sam gromadzi艂 w ten spos贸b ogromne ilo艣ci z艂ota, z kt贸rych wi臋kszo艣膰 trafi艂a do jego prywatnego skarbca. Ale Shehamin, druga 偶ona Faraona, nie by艂a kobiet膮, kt贸ra 艂atwo mo偶na nabra膰. U偶ywaj膮c swojego wdzi臋ku i m膮dro艣ci, wyja艣ni艂a schemat jego dzia艂ania i powiedzia艂a o nim swemu m臋偶owi. Esuph III wpad艂 w sza艂, a jego werdykt w sprawie poborcy by艂 bardzo okrutny: zosta艂 wrzucony do kot艂a pe艂nego wrz膮cego z艂ota. W wyniku tej operacji powsta艂a okropnie zdeformowana statua, kt贸ra nast臋pnie zosta艂a postawiona w urz臋dzie skarbowym, aby pokaza膰, 偶e nadu偶ycia mog膮 powa偶nie wp艂yn膮膰 na zdrowie. Z艂oto, kt贸re zosta艂o skradzione przez poborc臋 nigdy jednak nie zosta艂o odnalezione i do dzisiaj jest wiele os贸b, kt贸re marz膮 o odnalezieniu skarbu niewiernego poborcy podatkowego.” – kronika spisana przez nadwornego pisarza Esuph’a III, obecnie znajduj臋 si臋 w ksi臋gozbiorze Arkhotep’a.
„Przez moce, kt贸re pozostaj膮 i na moc wieczno艣ci, przez m膮dro艣膰 skarabeuszy i poca艂unek skorpiona, przez niesko艅czono艣膰 piasku i wieczno艣膰 g贸r, przez 偶yciodajne moce wody i powietrza, przez b艂ogos艂awie艅stwo 艣mierci i objawienie nieumar艂ych, to cia艂o z grobu powstanie, to cia艂o zerwie kajdany 偶ycia, to cia艂o b臋dzie szuka膰 m膮dro艣ci, to cia艂o jednemu s艂u偶y膰 b臋dzie. Pochwalony niech b臋dzie nasz Faraon!” - wiersz napisany przez nadwornego pisarza ku chwale Uthun’a. Nieznany jest rok odnalezienia.
Mity i Legendy
Istnieje wiele legend dotycz膮cych Ankrahmun, dzi臋ki dawnym kronikarzom mo偶emy je dzisiaj odczyta膰, pozna膰 podstawy wierze艅 miejscowych oraz najciekawsze historie…
Ogr贸d ksi臋偶niczki Maharuh
„Ksi臋偶niczka Maharuh zosta艂a okrzykni臋te najbardziej uprzejm膮 istot膮, jaka kiedykolwiek chodzi艂a po ziemi. By艂a uwielbiana zar贸wno przez sw贸j lud, jak i przez d偶in贸w. Pewnego dnia, gdy rozpacza艂a nad ca艂ym b贸lem i wszystkimi z艂ymi sprawami tego 艣wiata, d偶iny przysz艂y, by j膮 pocieszy膰. A poniewa偶 bardzo j膮 kochali, u偶yli swoich niesamowitych mocy i stworzyli przepi臋kny ogr贸d. Od tej pory Maharuh odwiedza艂a go, kiedy tylko by艂a smutna; nigdy nie wychodzi艂a, dop贸ki u艣miech zago艣ci艂 na jej twarzy i dop贸ki nie uda艂o jej si臋 znale藕膰 si艂y do kontynuowania swej pracy z nowymi zapasami energii i inspiracji. Ale ludzie stawali si臋 coraz starsi i zm臋czeni, a czas nie dzia艂a艂 na korzy艣膰 ksi臋偶niczki. Starza艂a si臋 coraz bardziej, jej wizyty w ogrodzie by艂y coraz rzadsze, a pewnego dnia, kiedy u艂o偶y艂a si臋 pod swoim ulubionym drzewem, aby odpocz膮膰, nie obudzi艂a si臋 ju偶 nigdy. Ogr贸d by艂 prawdopodobnie najbardziej warto艣ciow膮 rzecz膮, jak膮 pozostawi艂a, a za jej 偶ycia by艂 najukocha艅szym miejscem. Jednak jej lud nie podziela艂 jej uwielbienia dla przyrody, a ogr贸d by艂 dla nich jedynie sposobem na zdobycie pieni臋dzy. Wkr贸tce po jej 艣mierci przyby艂a karawana handlowa, kt贸rej w艂a艣ciciele zaoferowali du偶膮 sum臋 pieni臋dzy za ogr贸d i wszystko, co do niego nale偶a艂o. Wzi臋li ze sob膮 drzewa i owoce, bo wierzyli, 偶e w ich ojczy藕nie ro艣liny odrosn膮. Jednak tu偶 po tym, jak opu艣cili miasto, zerwa艂a si臋 potworna burza piaskowa. Po burzy karawan uda艂 si臋 dalej, razem z resztkami tego, co zosta艂o z ogrodu.”
Spu艣cizna grobowc贸w
,,Grobowce zosta艂y zamkni臋te. Niewielu zosta艂o dopuszczonych do odwiedzenia przez 偶ywych. Nale偶a艂o po艣wi臋ci艂膰 jedn膮 ze swoistych monet, kt贸rymi w dawnych czasach p艂acili ci, kt贸rzy chcieli zobaczy膰 si臋 ze swymi zmar艂ymi ukochanymii. By艂a to droga do Rytua艂u Piecz臋ci. Za piecz臋ci膮 zostali uwi臋zieni na zawsze najpot臋偶niejsi zdrajcy. Ich nienawi艣膰 i 偶膮dza zemsty by艂a tak wielka, 偶e nawet 艣ciany i kamienie si臋 ni膮 nasyci艂y, a ni偶sze grobowce zmieni艂y si臋 w miejsca ca艂kowitego pot臋pienia, miejsca, w kt贸re 偶aden 艣miertelnik nie powinien si臋 zapuszcza膰. I po dzi艣 dzie艅, ka偶dy z tych pot臋pionych czai si臋 w swoim grobowcu, otoczony przez niebezpieczne pu艂apki oraz pot臋偶nych s艂ug, s艂u偶膮cych zar贸wno do ochrony jak i chwytania innych w niewol臋. Biada g艂upcom, kt贸rzy zdecyduj膮 si臋 wyzwa膰 zdrajc贸w na pojedynek w ich wi臋zieniach! Torturowanie i mordowanie intruz贸w, to tylko zabawa, kt贸ra pozosta艂a tym zbola艂ym duszom.”
Lampa Tazura
„Lampa Tazura zosta艂a wykonana z najszczerszego z艂ota przez najbardziej utalentowanych z艂otnik贸w na ziemi. Tazur unieruchomi艂 w niej jednego z najmocniejszych i najbardziej z艂ych D偶in贸w. D偶in zosta艂 zmuszony do spe艂nienia jego ka偶dego rozkazu. Wykorzystuj膮c jego moc rzemie艣lnik pokona艂 legiony przeciwnik贸w. Podr贸偶owa艂 nawet do odleg艂ej Drefii, kt贸ra w tamtych czasach by艂a u schy艂ku jego chwa艂y, spotka艂 tam wielu nekromant贸w, kt贸rzy zgodzili si臋 podzieli膰 z nim wiedz膮. W ten spos贸b sta艂 si臋 jeszcze bardziej pot臋偶niejszy. U偶ywaj膮c ukradzionych si艂 witalnych 偶y艂 d艂u偶ej ni偶 jakiemukolwiek cz艂owiekowi by艂o dane, i na w艂asne oczy widzia艂 zanik mocy swoich nekromanckich wsp贸艂towarzyszy. Legenda g艂osi, 偶e pewnego dnia D偶in na dobre postanowi艂 powstrzyma膰 艣miertelne intrygi Drefii. Inne podania g艂osz膮, 偶e to z艂y d偶in, kt贸ry zobaczy艂 ich moc poczu艂 si臋 zagro偶ony. Wszystko jedno, jaka jest prawda, pewnej nocy gwiazda spad艂a z nieba i zniszczy艂a wi臋kszo艣膰 Drefii, unicestwiaj膮c z艂o na wieki, a z艂otnik w ko艅cu spotka艂 swe przeznaczenie. Jego najcenniejszy skarb, lampa Tazura zosta艂a utracona tej nocy. M贸wi si臋, 偶e wci膮偶 gdzie艣 tam jest, ukryta na dnie oceanu, czekaj膮ca na nowego w艂a艣ciciela.”
Wsp贸艂czesno艣膰
W dzisiejszych czasach naukowcy pr贸buj膮 odkry膰 wszystkie tajemnice Ankrahmun, jednak wi臋kszo艣膰 z nich znikn臋艂a w dziwnych okoliczno艣ciach zostawiaj膮c po sobie jedynie notatki…
„Po dotarciu na miejsce, rozbili艣my ob贸z. Nast臋pnego dnia rozpocz臋li艣my wykopaliska. To by艂a ci臋偶ka praca. Piasek by艂 perfidny i uparty, a za ka偶de wiadro, kt贸re wynie艣li艣my, zdawa艂y si臋 przybywa膰 dwa. Czasami przez czysty przypadek mogli艣my trafi膰 na co艣 cennego, jednak zazwyczaj du偶o czasu zajmowa艂o nam znalezienie dobrego miejsca, poniewa偶 nigdy nie mo偶na by艂o stwierdzi膰, czy miejsce jest op艂acalne, bez wykonania rozleg艂ych wykopalisk najpierw. Ci膮gle rzeczywiste rzeczy nam gdzie艣 umyka艂y. Pozosta艂o艣ci starego miasta zdawa艂y si臋 by膰 utracone w艣r贸d pustyni. Ale my pracowali艣my ca艂e dnie i noce, kopali艣my w tym samym miejscu przez ca艂y czas. Post臋p by艂 okropnie powolny, ale w ko艅cu na co艣 trafili艣my. To co znale藕li艣my, okaza艂o si臋 by膰 godnym wynagrodzeniem naszych trud贸w...” - notatka zosta艂a odkryta w piaskowym dole, jej w艂a艣ciciela nigdy nie odnaleziono…
„Znanymi i uznanymi cudami 艣wiata s膮:
Olbrzym Kazordoon
Czarna piramida Dragonii
Wspania艂a latarnia na drzewie
Wie偶a kolca Shadowthorn
Podziemia Mintwallin
Czarne miasto czaszek w Hellgate
Wspania艂e wodospady lawy w Hellgate” - dzisiaj stworzono spis wsp贸艂czesnych „7 cud贸w Tibii”.
„Mistrz Gier za偶膮da艂 wi臋kszych wyzwa艅’. Nie mog臋 odrzuci膰 my艣li, 偶e ten g艂upiec mia艂 na my艣li djinny i demony. Mimo to, jak d艂ugo b臋d臋 G艂贸wnym Doradc膮 faraona, to si臋 nie wydarzy. Je艣li taki potw贸r wydostanie si臋 na wolno艣膰 w mie艣cie, z pewno艣ci膮 zapanuje chaos. To by艂aby masakra. I jestem przekonany, 偶e pewne grupy z rado艣ci膮 powita艂yby takie ‘nieszcz臋艣cie’ i nawet stara艂y si臋 do niego doprowadzi膰.” - notatka sporz膮dzona przez uwczesego kronikarza Arkothep’a w imieniu doradcy faraona.
Szczeg贸lne podzi臋kowanie za pomoc: Michale
