Hunted.pl

Jesteś tutaj: hunted.pl » artykuły » Kobieta na krańcu... Tibii: Vengoth - Koszmar mieszkańców Yalahar

Chciałam zwiedzać! Oh, przygody, starodawne miejsca z bogatą historią! To mnie interesowało! Zaopatrzyłam się więc w sporą ilość pustych pergaminów, zapas atramentu, mapę i niezbędne do przetrwania przedmioty takie jak lina, czy łopata. Pragnęłam opisać swoje niebezpieczne przygody i stać się sławną! Vengoth – Sama nazwa tego miejsca wywołuje u mieszkańców Yalahar dreszcze. Mrożąca krew w żyłach historia ataków nieumarłych potworów na biednych dziedzicach pradawnej technologii pokazuje, z jak strasznymi stworami mają do czynienia, bowiem na Vengoth znajduje się zamek Wampirów.

Moim przewodnikiem został Lucius, i choć wiedziałam, że nikt inny nie zna zamku lepiej od niego, przyjęłam jego obecność z niechęcią. Jako młoda, żądna przygód kobieta, postawiłam sobie za cel zwiedzić najciekawsze miejsca świata, które aż promieniowały oryginalną kulturą. Na początku postanowiłam się wybrać do Vengoth. Miejsca unikanego przez ludzkie istoty zważywszy na nieumarłych, którzy zamieszkiwali te tereny.

Same tereny wyspy były nawiedzone! Widziałam poruszające się konary drzew, które cicho skradały się za nami. Lucius mówił, iż wstąpiły w nie złe duchy, które nękają podróżnych. Inne mity sądziły, iż drzewa są pod kontrolą krwawych braci. Podobno mają za zadanie zmylić łowców wampirów i bronić zamku przed mordercami, podczas gdy oni będą spać za dnia. Miałam tam również do czynienia z demonami, które wtargnęły w szkielety umarłych i miały za zadanie zabijać żywych. Nie dziwił mnie już strach mieszkańców Yalahar przed tym miejscem. Było okropne.

Zamek był pod rządami wampirzych braci. Znałam ich imiona. Boreth miał słabość do roślin - Podobno w jego sali tronowej można było znaleźć wspaniały ogród. Lersatio był narcyzem - Przez całą wieczność odczuwał złość, bo nie miał prawa odbijać się w lustrze. Nie mógł więc podziwiać swojego „Ja”. Słabością Marziela były kobiety - Można go zawsze było znaleźć ze swoimi narzeczonymi u boku. Arthei był najstarszym i najsilniejszym z braci, jednak ponad nim stał ktoś jeszcze! Ktoś, kto za dnia był bardzo blisko ludzkich istot. Ktoś, kto ukrywał się między nimi jako niewinna osoba. Ktoś, kogo wampiry obawiały się najbardziej. Władca nazywał się Armenius. Był istotą wyjątkowo tajemniczą, bowiem nikt nie miał pojęcia, gdzie się podziewał i pod jaką postacią. Mógł być wszędzie. Podobno był tak silny, iż mógł wędrować po świecie Tibijskim za dnia! Krążyła plotka, iż czasem w holu zamku można dostrzec duchy poległych. Podobno zwiastują one powrót władcy do zamku.

Każdemu z nich towarzyszyły narzeczone. Niegdyś były one bogatymi mieszkankami Yalahar, jednak w dzień wielkiego ślubu, w którym brało udział dwadzieścia par, nieumarli bracia, z Armeniusem na czele, wdarli się na wesele i porwali panny młode, zamieniając je potem w wampirzyce. Do dziś narzeczone trwają wiernie u ich boku.

Zwykłe wampiry były położone w hierarchii zamku na prawie najniższym szczeblu. Były słabsze od braci i narzeczonych, więc nie pełniły żadnej ważnej roli. Czasem były traktowane jak zwykli niewolnicy.

Zamek wydawał się wysoki na tle gór, które go otaczały. Gdzieś tam za nimi rozciągały się pola krainy Zao. Było ciemno, żadnego oświetlenia. Przywędrowaliśmy w nocy. Ku mojemu zaskoczeniu, choć było to do przewidzenia, zza okien nie paliło się żadne światło. Nie było ono potrzebne wampirom. Na szczycie wieży majaczył jakiś wielki, włochaty kształt, a potem rozległo się przeciągłe, powodujące ciarki na plecach dreszcze. To był wilkołak. Czułam, jak włosy stają mi dęba.
- Jest w niewoli – oświadczył Lucius, a ja przytaknęłam. Tylko w ten sposób naturalny wróg wampirów mógł znaleźć się w ich zamku.

Można było tam również spotkać najgorszą hordę potworów. Prawdopodobnie pełniły one rolę niewolników, tak jak tamten wilkołak. Nie zdziwiłabym się, gdyby ich zadaniem było zapewnić zamkowi bezpieczeństwo za dnia, kiedy każdy mógł wtargnąć do środka i łatwo zabić pogrążone we śnie wampiry. Zamek Vengoth był miejscem pełnym nie tylko niebezpieczeństw, ale i historii, oraz niewyjaśnionych tajemnic. Podróżni, którzy zdołali się dostać do środka mawiali o zjawie pod postacią kobiety, oraz tajemniczych schodach, które ukryte były w jednej z trumien. Kim jest kobieta, albo dokąd prowadzi tamta droga? To wiedzieli tylko nieliczni.

Lucius nie chciał wejść do środka. Tutaj kończyła się nasza podróż. Była noc, a zamek zapewne tętnił „życiem”. Byłoby głupotą wchodzić tam, w sam środek głodnych, żądnych krwi nieśmiertelnych. Mimo wszystko, śmierć nie była moim celem na pierwszej wyprawie. Zwłaszcza z rąk wampirów.

komentuj

18 komentarzy

Światy podglądowe 2012-05-12 11:39

Znajdź swój kolor! 2012-02-10 20:46

Rozpocznijmy świętowanie! - część 3 2012-01-30 10:49

Rozpocznijmy świętowanie! - część 2 2012-01-20 13:38

Rozpocznijmy świętowanie! 2012-01-16 14:31