hunted.pl

Jak zapewne wiedzą wszyscy użytkownicy gry zwanej Tibią, nim nasze pixelowe postacie dotrą na Mainland po drodze przejść muszą kilka etapów, mających na celu przygotowanie nowych, nieobytych ze zwyczajami dziecięcia CipSoftu graczy do gry. Każdy żółtodziób, jak również każdy, kto pragnie założyć nową postać, przygodę rozpoczyna od Wyspy Tutorialowej, która zaznajamia nas z podstawami Tibii takimi jak poruszanie się, rozmowa z NPC, zabijanie, handel et cetera, a kiedy nasze bitmapowe alter ega dotrą do końca poradnika przechodzą na Wyspę Nowych. Tam wykonują pierwsze trudniejsze questy, borykają się z problemami śmierci i uczą się nieco zaawansowanej formy gry, a gdy poziom ich doświadczenia dobrnie do magicznej ósemki biegną do Wyroczni, która z łagodnym uśmiechem przenosi ich na Isle of Destiny, by tam mogli spotkać się ze swoim przeznaczeniem. Ale czy wszyscy? Niekoniecznie. Ci, którzy zdecydowali się zignorować zachęcającą ich do dalszego rozwoju Wyrocznię pozostali na Rookgaardzie, a od połączenia słów Rookgaard i stay narodził się termin Rookstayer, opisujący tych właśnie śmiałków jako Tych, którzy pozostali na Rookgaardzie.

Gra Rookstayerem opiera się na kilku czynnościach, a wszystkie wymagają dużo czasu i cierpliwości. I tak wymienić tu możemy na przykład kolekcjonerstwo, czyli namiętne poszukiwanie rzadkich przedmiotów w stylu knife'ów, jajek wielkanocnych, wycofanych ze sprzedaży runek czy addonowych itemków, a także zbieranie jak największej ilości złotych monet, których stosy można później wymienić na stosy platynowe, czy w końcu tak upragnione kryształowe cacuszka. Mamy również zbieractwo, odnogę kolekcjonerstwa, ten jednak proceder opiera się na gromadzeniu owoców, warzyw i innego lekkiego, a niezbyt często występującego rookgaardzkiego jedzenia, przykładowo jabłek, wiśni, marchewek czy plastrów łososia. Gra Rookstayerem opiera się również, co oczywiste, na wiecznych polowaniach, zabijaniu potworków i uzyskiwaniu jak największego poziomu doświadczenia w celu bycia najlepszym spośród najlepszych, choć wydaje mi się, iż ciekawsze może być podziwianie rosnącej trawy, niż żmudne próby podniesienia swojego lvlu z 70 na 71. Wykonywanie wszystkich możliwych questów to również obowiązek szanującego się Rookstayera; wszak co to za bohater, który choć raz nie zakupił konta premium, by móc doświadczyć emocji płynących z zabijania goblinów i chwały po powrocie w gustownych sandałkach...? Niektórzy wielbiciele Wyspy Nowych znajdują również inne zajęcia, które uprzyjemniają im życie na Rookgaardzie, na przykład zbierają się w kilkuosobowe grupki i zaopatrzeni w skrzynki pędzą zastawiać pułapki na nieświadomych niczego, mniej doświadczonych graczy, bądź odwrotnie, na kanale trade za niewielką opłatą proponują innym swoje usługi w wykonaniu zadań i efektywniejszym zdobywaniu doświadczenia. Zwykle jednak ci, którzy zdobyli lvl wyższy od magicznego progu statystycznej dwudziestki szóstki stoją po lewej stronie wejścia do Akademii Seymoura i prowadzą luźne pogaduszki, lansując się przy tym swoim poziomem, zdobytymi addonami i błyskotliwym żartem.
Jednakże, wiodący swoje beztroskie życie Rookstayerzy mogą nie zdawać sobie sprawy z tego, co o podjętej przez nich decyzji o zignorowaniu Głównego Kontynentu i wiecznej zabawie w bezpiecznej strefie bez wzajemnego zabijania sądzą ci, których Wyrocznia odprawiła na Wyspę Przeznaczenia. Jaka jest zatem opinia zdecydowanej większości spośród Tibijczyków na temat sylwetki zwykłego Rookstayera...?




Według całkiem sporej ilości graczy, którzy swoimi pixelowymi postaciami biegają po tibijskim świecie w poszukiwaniu skarbów i przygód, sztampowy Rookstayer to bitmapowe uosobienie niezwykle irytującego insekta, którego wszyscy nie znoszą, ale nikt nie potrafi na dobre wyplenić. Tibijczycy wypowiadający się na wszelakich forach tematycznych, prowadzący rozmowy w trakcie ćwiczenia umiejętności, czy nawet wymieniający się luźnymi poglądami podczas ploteczek pod blokiem zwykle uważają, iż Rookstayerzy to istoty zrodzone z matki Botterki i ojca Trolla, dziedziczący po swoich znienawidzonych przez wszystkich graczy rodzicach najgorsze cechy: złośliwość, spryt, przebiegłość, irytujący sposób bycia, egoistyczne nastawienie do innych, skąpstwo i skłonności do złodziejstwa. W opinii przytłaczającej większości eksploatatorów tibijskiej ziemi ci, którzy zostają Rookstayerami postępują tak z kilku powodów. Przede wszystkim zarzuca im się głupotę popieraną tezą, jakoby właściciele charów hasających wesoło po Wyspie Nowych nie mieli pojęcia o istnieniu Głównego Kontynentu, tudzież nie potrafili się na niego dostać. Przed wprowadzeniem blokady, która uniemożliwia opuszczenie Rokgaardu postaciom powyżej 10 lvla, "uczynni" gracze chcieli nawet uświadamiać Rookstayerów: prowadzili ich przed oblicze Wyroczni i drogą prywatnej wiadomości wysyłali im instrukcje, jak należy podążać z tradycyjnym duchem gry. Kolejny epitet, jaki często pojawia się w debatach na temat słuszności bytowania osób zakochanych w Roograardzie to tchórz łaknący sławy. Panuje przeświadczenie, że Rookstayerzy to osoby bojące się stanąć twarzą w twarz z ogromem Głównego Kontynentu, przerażone wizją silnych potworów, obfitością wszelakich questów, a przede wszystkim zatrwożone obecnością szalbierskich zabójców, popularnie znanych jako budzący grozę i irytację PK. Uważa się, że rozgoryczeni z góry skazanym na niepowodzenie bytowaniem na Mainlandzie, Rookstayerzy postanowili pozostać na Wyspie Nowych i zdobyć sławę. Jak jednak można zdobyć poklask na wyspie, która powinna być tylko przejściowym etapem w długim i pełnym przygód życiu każdej pixelowej postaci? Ano zaopatrując się w najlepszy dostępny ekwipunek, wyruszając na likwidację stworzeń pokroju pająków, orków i minotaurów, zdobywając coraz wyższy poziom doświadczenia i w końcu kolekcjonując najrzadsze, najbardziej pożądane rookgaardzkie itemy. Żmudność i długotrwałość podejmowanych działań nie zniechęca ownerów postaci pozostających na Wyspie Nowych, ponieważ już po wbiciu 20 poziomu mogą poczuć się kimś lepszym od walczących ze szczurami, wyposażonych w najprostszą maczugę pixelków, stale wołających rozpaczliwie "fraj itenz, plax!!!1".
Postanowiłam skonfrontować utartą, wędrującą po internecie opinię o typowych Rookstayerach ze zdaniem graczy z krwi i kości, którzy mają własne zdanie o niniejszym zagadnieniu, niekoniecznie pokrywające się z tym, co często próbują przedstawiać nam strony o tematyce tibijskiej. Jednym z tych, których poprosiłam o poświęcenie mi chwili czasu był Varnor Rakayer, 41-lvlowy paladyn z Lunary.

Zapewne dobrze jest Ci znane zjawisko "rookstayerstwa". Jak zapatrujesz się na działalność Rookstayerów i co sądzisz o rezygnowaniu z gry na Głównym Kontynencie na rzecz gry na Wyspie Nowych?
Myślę, że to kwestia gustu. Są tacy, którzy za cel gry postawią sobie odkrycie wszystkich tajemnic Wyspy Nowych - żmudne znęcanie się nad szkieletami i rotwormami, wolno rosnący poziom, rzucanie lootbagów i chowanie ich po mieście przynosi im satysfakcję większą, niż niekończąca się przygoda na mainie. Problem polega na tym, że tego typu gracze blokują innym osobom o niekoniecznie takich samych poglądach możliwość szybkiego rozwoju. Do gry wchodzi ktoś nowy, chce szybko osiągnąć 8 poziom i wybyć do upragnionego Thais - czeka go przykra niespodzianka w postaci zajętych spawnów i botów. Być Rookstayerem - czemu nie, ale w taki sposób, żeby nie uprzykrzać nikomu życia.

Jak sądzisz - dlaczego gracze decydują się pozostawać na Rookgaardzie?
Jak już wspomniałem wcześniej - niekoniecznie cieszy ich ciągła rywalizacja pomiędzy graczami, niebezpieczeństwo jakie niosą ze sobą PKerzy. Chcą zamknąć się w swoim małym, ciasnym świecie i obnażyć go ze wszelkich tajemnic. Dlaczego ghoul jest za ścianą? Jak zdobyć Spike Sworda? Tego typu legendy przyciągają ludzi na Rookgaard dając im w postaci rozwiązywania zagadek alternatywę dla bezmózgiego powiększania liczby przy wskaźniku poziomu doświadczenia.

Znamy definicję terminu "rookstayer", kim jednak według Ciebie są ci, którzy łączą swoje losy z Wyspą Nowych?
Przede wszystkim są tą ludzie, którzy niekoniecznie myślą konwencjonalnie. Idą pod prąd systemu, pieprzą runy, różdżki i demony, cieszą się grą "po swojemu". Wielu z nich zostaje na rookgaardzie usiłując stworzyć wokół Wyspy Nowych jakiś niepowtarzalny klimat, który wypełni czas tym, którzy niekoniecznie mają ochotę być gryzionymi przez szczury w kanałach. Znajdą się wśród nich i egoiści blokujący spawny i altruiści, którzy chętnie podzielą się ekwipunkiem z nowym graczem lub pomogą mu w efektywniejszym expieniu. Znajdą się poszukiwacze przygód oraz tacy, których napędza legenda Sunrise'a. Motywy każdego rookstayera są inne.




Aby móc całkiem obiektywnie i uczciwie porównać krążącą po internecie opinię na temat Rookstayerów, te same pytania zadałam jeszcze kilku innym graczom wędrującym po Głównym Kontynencie.


Jak widać, opinia zaczepionych przeze mnie graczy nie różni się wiele od tej, która krąży po internecie opatrzona łatką Naczelnych Szkodników, choć z pewnością nie jest tak ostra i bezapelacyjna. W rzeczywistości obserwatorzy, którzy czasem zahaczają o Rookgaard, by wyszkolić swojego noob chara czy też założyć nową postać są dość wyrozumiali i w swoich opiniach sprawiedliwi: doskonale zdają sobie sprawę, że fakt, iż jeden Rookstayer okazał się złośliwym, impertynenckim troglodytą wybijając cały resp w promieniu stu kratek nie znaczy, iż pozostali również mają w sobie krew plebejskich prowincjuszy.




Być może Rookstayerzy nie cieszą się wielką sympatią pośród tych, którzy pomiędzy jedną wojną a drugim questem obserwują ich wysiłki z Głównego Kontynentu, pewne jest jednak, że opinia graczy z Maina nie ma wpływu na ilość wielbicieli Wyspy Nowych. Podekscytowani możliwością rozwiązywania zagadek, doszukiwania się podtekstów o Minotaurze Magu, Spike Swordzie i ghoulu w Genezie Tibii oraz zaaferowani podążaniem śladami Sunrise'a, który jako pierwszy przekroczył barierę setnego poziomu na Rookgaardzie Rookstayerzy mają w głębokim poważaniu to, co inni sądzą o ich działalności. Pomimo głębokiej niechęci graczy z Mainlandu i wszelkich utrudnieniach nakładanych przez Cipsoft sytuacja na Rookgaardzie nie ulega zmianie, a tym, których egzystencja Rookerów niezmiernie irytuje pozostaje zacisnąć zęby i jak najszybciej dotrzeć do Wyspy Przeznaczenia, by potem już spokojnie cieszyć się przyjemnością zabijania Dragon Lordów czy biegania po eq ze swojego martwego ciała, poległego po batalii z Dwarfem Guardem.