hunted.pl

Zapewne wielu z Was pamięta Amaro de Quester'a, odważnego podróżnika, który kocha zwiedzać Tibijskie krainy.
Rok temu odwiedził nasze biuro w Regensburgu by przeprowadzić wywiad z zespołem odpowiadającym za questy, lecz ślad po nim zaginął...

Wczoraj, zakapturzony, odziany w zużyte łachy listonosz, wpadł do naszego biura. Bez słów wręczył nam na wpół rozdarta kopertę, po czym znikł szybciej, niż sie pojawił. Byliśmy zmieszani tą sytuacją, ale kopertę otwieraliśmy pełni ekscytacji. Znaleźliśmy pognieciony list, który był pokryty dziwnymi, czarnymi plamami, które się odsunęły, gdy dotknęliśmy listu.
Nawet przy rozmazanym atramencie poznaliśmy, iz było to pismo Amaro. Gdy czytaliśmy, oczy nam rosły, serca biły coraz szybciej, dreszcze powodowane strachem przebiegały przez nasze kręgosłupy. Nawet teraz jesteśmy roztrzęsieni przez wieści, które nas doszły. Nie chcemy zatrzymywać wiadomości, która została nam przekazana, więc jeśli pozwolicie...

Moi drodzy przyjaciele,
minęło wiele czasu od naszej ostatniej rozmowy. Wiecie, iż preferuję samotność i kontemplacje podczas podróżowania po bezdrożach.
Ale tym razem, jest inaczej... Widziałem rzeczy, o których nawet nie śniliście... Ciągle się trzęsę, ledwo piszę ten list. Ciemność powaliła mnie, coś złego i przerażającego jest ciągle w mojej głowie. Ale pisanie do was w jakimś stopniu oczyszcza moją duszę, więc proszę, dajcie mi możliwość opisania wam w jaki sposób zostałem doprowadzony do tego stanu umysłowego.

Gdzie zacząłem? Tak, tak, kilka tygodni temu zatrzymałem się w Kazordoon aby odwiedzić starego kamrata. Gdy nastał wieczór, opowiedział mi o nowych łodziach parowych i wyprawie krasnoludów na tereny oddalone wiele kilometrów od Kazordoon. Głęboko pod ziemią, mieli plany podziemnych rzek i kiedy szukali nowych kopalń, jeden ze statków odkrył nietknięte złoża rzadkich rud minerałów.
Założyli tam pierwszą siedzibę, zwaną "Farmine", ale czasy są ciężkie a zasoby ograniczone, więc zwołali oni zespół wsparcia by utrzymał bazę. Więcej, przyjaciele, że ja, Amaro, podróżnik, nie mogłem oprzeć się tak kuszącej ofercie.
Mój przyjaciel szybko mnie pokierował i po kilku godzinach snu byłem gotowy, by zacząć karierę w "Farmine". Ale to co zastałem nie zgadzało się z moimi wyobrażeniami. Tylko kilku umięśnionych krasnoludów pracowało całymi dniami, z małą ilością jedzenia, picia, wszystkiego... Powitali mnie krasnoludzkim zwyczajem, a ich przywódca, Ongulf, nie raczył mnie zapytać o pomoc. Krasnoludy wybudowali już windy, prowadzące na powierzchnie, ale znajdowały się w środku gór. Gdy nie mógł znaleźć krasnoluda, wysłał mnie w góry...

Dalej pamiętam widok ze szczytów gór... to na zawsze zostało zapisane w mojej jaźni. Przede mną rozciągał się kontynent, którego nigdy nie zwiedziłem pieszo... Widziałem wielkie stepy, suche i spierzchnięte gleby, rośliny, zwierzęta, których nigdy nie miałem okazji zobaczyć... Daleko na horyzoncie ujrzałem szczyty lodowych gór, które płonęły czerwonym światłem słońca. Wyglądało to niczym próba stopienia lodu przez smoka swym oddechem. "Smocze szczyty" powiedziałem sam do siebie. Grupy wielkich ptaków okrążały wierzchołki gór.
Wyglądały wspaniale i myślałem, iż są to smocze istoty. Ciągle nie wiem, więc zostawię to dla swej wyobraźni, drodzy przyjaciele. Ale piękno tej chwili nie ma końca. Im dłużej wpatrywałem się w te szczyty oblane słońcem, tym bardziej coś złego przeszywało mi kości. Zacząłem się trząść i czułem ucisk w gardle, jakby ktoś mnie próbował udusić. Czarna moc... oblewała tę okolicę niczym smoła. Zdecydowałem się na znalezienie jak najszybszej drogi powrotnej. Poczekałem do świtu, i po kilku godzinach wspinaczki dostałem się na zakurzony ląd. Wiem, iż powinienem wrócić do krasnoludów, ale byłem zbyt ciekawy nowego kontynentu pełnego niebezpieczeństw.

Zacząłem badanie nowego terenu. Miałem nadzieje odnaleźć jakieś miasto lub wioskę, więc poczułem ulgę na widok paru budynków w oddali. Jednak wszystko co znalazłem to ruiny. Mimo, iż było w fatalnym stanie, to elegancka architektura zaimponowała mi. Budynki były pokryte ornamentami i dekoracjami w kształcie smoków i węży. Gdziekolwiek nie spojrzałem dało rozpoznać się elementy kultury Jaszczurów. Nie mniej miasto nie wyglądało na opuszczone. Zawalone dachy były naprawione skórą i futrem, znalazłem również prowizoryczne maty, oraz reklamy wojenne z symbolami, które już kiedyś widziałem, jednak nie mogę sobie przypomnieć gdzie. Nagle usłyszałem odgłosy wojny, a w oddali zobaczyłem chmurę kurzu, która zbliżała się w moim kierunku. Zapanował mną strach, więc zacząłem uciekać najszybciej jak mogłem. Stepy nie oferowały dobrego schronienia, więc udałem się na zachód, szukając osłony w postaci wysokich traw.